Η Κάρλα πίσω από τον καθρέφτη

«Ενα πορτρέτο της πρώτης κυρίας; Σε μια πρώτη ματιά, ίσως η ιδέα και μόνο να φαντάζει μάταιη. Εχουμε την εντύπωση πως ξέρουμε τόσα πράγματα για την Κάρλα Μπρούνι», αρχίζει να γράφει η Μπεσμά Λαουρί στον πρόλογο του βιβλίου «Κάρλα: Η μυστική ζωή».

Στις 253 σελίδες που ακολουθούν, η ανεξάρτητη γαλλίδα δημοσιογράφος θα επιχειρήσει να πείσει τον αναγνώστη πως στην πραγματικότητα πλανάτο πλάνην οικτρά, άλλη νόμιζε πως ήταν η Κάρλα Μπρούνι, το πλουσιοκόριτσο που έγινε μοντέλο, και μετά τραγουδίστρια, και μετά πρώτη κυρία της Γαλλίας, και άλλη είναι.

Το ίδιο είχε προσπαθήσει να κάνει και το 2008 στην πρώτη βιογραφία που υπέγραψε ποτέ, για τον γάλλο άσο του ποδοσφαίρου Ζιντεντίν Ζιντάν. Θόρυβο είχε προκαλέσει και τότε, θόρυβο προκάλεσε και τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν κυκλοφόρησε στη Γαλλία η μη εγκεκριμένη βιογραφία της πρώτης κυρίας, εν μέσω κριτικών για τις απελάσεις των Ρομά και αντιδράσεων για τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση που προωθούσε ο Νικολά Σαρκοζί. Κακά τα ψέματα, η Κάρλα πουλάει κι αυτό που οι Γάλλοι αποκαλούν «commerage» κι εμείς κουτσομπολιό αποτελεί διαχρονική αξία.

Ποια είναι λοιπόν η κατά Λαουρί «αληθινή Κάρλα»; Εξολοθρεύτρια, αντροτραγανίστρια, αληθινή τίγρης, ένας πραγματικός θηλυκός Δον Ζουάν, πλανεύτρα σαν γάτα/ σκανταλιάρα σαν πίθηκος/ ψυχρή σαν φίδι, ελκυστική και ενοχλητική, ελεύθερη και υπολογίστρια, πιστή στη φιλία και άστατη στον έρωτα, κάπως ζηλιάρα, μισοστρίγγλα-μισογα- τούλα, ένα κοκτέιλ από θράσος και επιμονή, κατά συρροή γόησσα, εξαιρετικά χαρισματική σε θέματα επικοινωνίας, έξυπνη και στο πνεύμα των καιρών, κατ΄ επίφαση αριστερή… Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που επιφυλάσσουν στην Μπρούνι η συγγραφέας και οι δεκάδες άνθρωποι, φίλοι και (κυρίως) εχθροί, με τους οποίους μίλησε κατά τη διετή έρευνά της.

Η 43χρονη Μπρούνι εμφανίζεται ως ένα κράμα κακιάς του παραμυθιού και πρωταγωνίστριας μεταμοντέρνου Αρλεκιν. Μια γυναίκα που «γνωρίζει καλά την τέχνη να συναντά ανθρώπους την κατάλληλη στιγμή», κομπάζει στις φίλες της κάθε φορά που ρίχνει στα δίχτυα της μια νέα «εκλεκτή λεία» (από τον Μικ Τζάγκερ έως τον Νικολά Σαρκοζί), κρύβει τις δεκάδες πλαστικές που στην πραγματικότητα έχει κάνει, ανεβαίνει σταθερά χάρη στην πονηριά και τη γοητεία της, κι όταν πια μπαίνει στο μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων, «αποφασίζει ότι η βασιλεία της θα είναι αυτή της εικόνας», και ξαναγράφει για δεύτερη φορά την ιστορία της. Την πρώτη, «πέρασε από το καθεστώς του επιπόλαιου μοντέλου σε αυτό της στρατευμένης διανοούμενης». Τη δεύτερη, με λίγη βοήθεια από τους φίλους (βλ. συμβούλους του Σαρκοζί), επανεφεύρει τον εαυτό της ως «μια νεαρή και σεμνή γυναίκα».

«Οι βιογραφίες», είχε πει κάποτε ο Μαρκ Τουέιν, «δεν είναι παρά τα ρούχα και τα κουμπιά του ανθρώπου. Η βιογραφία του ίδιου του ανθρώπου δεν μπορεί να γραφεί». Στην περίπτωση της βιογραφίας «Κάρλα: η μυστική ζωή», τα «ρούχα» και τα «κουμπιά» είναι λουσάτα, αλαζονικά κι υπέρμετρα φιλόδοξα, προκαλούν άλλοτε ζήλεια άλλοτε φθόνο, συζητούνται και κουτσομπολεύονται όσο λίγα. Αλλά μέχρις εκεί.