Εξιλαστήριο θύμα

Η ετυμηγορία της ιστορικού για το τέλος του Σωκράτη είναι πιο ξεκάθαρη. Τον θεωρεί εξιλαστήριο θύμα, ιδέα που ανέπτυξε πρόσφατα και ο Ρόμπιν Γουότερφιλντ στο «Why Socrates died» το 2009.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο φιλόσοφος μεγάλωσε στην Αθήνα του Περικλή, έζησε την κατασκευή του Παρθενώνα, άκουσε τα έργα των μεγάλων τραγικών, έγινε ο ίδιος θέαμα και στόχος σάτιρας στις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη. Η δίκη του, όμως, το 399 π.Χ.

γίνεται σε μια σκληρά δοκιμαζόμενη Αθήνα. Η οικονομία της είναι κατεστραμμένη, ο πληθυσμός λιμοκτονεί, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει οι στρατιώτες επιστρέφουν στην πατρίδα νεκροί. Στην αίθουσα του δικαστηρίου ισχυρίζεται ότι θα πέσει θύμα μιας διαδεδομένης φημολογίας που συσπειρώνεται εναντίον του. «Δεν θα με καταδικάσουν τα εγκλήματά μου, αλλά οι φήμες και το κουτσομπολιό. Οι ψίθυροι που θα ανταλλάξετε μεταξύ σας θα σας πείσουν ότι είμαι ένοχος». Η «αλογόμυγα που κεντρίζει την πόλη», σύμφωνα με τη δική του παρομοίωση, πρέπει να εξοντωθεί.