Πάρ’ τα λεφτά και τρέχα (µακριά)

Πριν από χρόνια η στήλη τούτηείχε ψέξει τον τότευφυπουργό εκ–Πολιτισµού για την ατάκα του «όχι στον κρατικοδίαιτο πολιτισµό». Ηταν βεβαίως η εποχή πουξοδεύονταν ολούθε – κι εκεί που δεν έπρεπε –εκατοµµύρια σκανδαλωδώς και όλοι νόµιζαν πως πάντα θα δένουµε τα σκυλιά µε τα λουκάνικα (δεν ήταν τυχαίο το σκάνδαλο Ζαχόπουλου). Σε µια εποχή όµως που ψαλιδίζεται αγρίως το εισόδηµα του µικροµισθωτού και του συνταξιούχου, επαγγελµατίες µένουν στον δρόµο καιπληµµυρίζουµε ανέργους, είναι τουλάχιστον προκλητικό κάποιοι θεατράνθρωποι να απαιτούν επιχορηγήσεις και να τους πληρώνει και το εκ–Πολιτισµού µας και θέατρο για να ανεβάζουν την υψηλή τέχνη τους (κατ’ άλλους την ψωνάρα τους).

Εφτασε στην Ελλάδα το «κάνω τέχνη» να θεωρείται άλλοθι αρπαχτής;Και εισπράξεων, βρέξει χιονίσει – µε κάθε καθεστώς και κυβέρνηση κάποιοι…– από τον κρατικό κορβανά κι από το υστέρηµα (πλέον) των φορολογουµένων; Εισπράττοντας δε και τα εισιτήρια! ∆ιαµαρτυρόµενος για τις επιχορηγήσεις αποκαλύφθηκε ότι τα τελευταία εννέα χρόνια έχει εισπράξει κάπου 950.000 ευρώ. Χώρια όσα εισέπραξε από τη σεπτή παρουσία του στην Επίδαυρο. Χώρια όσα εισέπραξε, επιχορηγούµενος, από τα εισιτήρια (δεν το έκανε δωρεάν…). Με τόσα ζουν πέντε το λιγότερο οικογένειες επί χρόνια. Εκείνος δεν τακατάφερε, αλήθεια; Ή µήπως ισχύουν τελικά όσα λέγονται για κάποιους πως «τα έκαναν βίλες»; Φαίνεται όµως ότι η (µονίµως) επαιτούσα – κι απαιτούσα – παλάµη είναι κουσούρι ελληνικό. Και ενίοτε καλλιτεχνικό…