Κάτσε κάτω απ” το µικρόφωνο!

Οτανστο2ο έτοςτηςσχολής ηχοληψίας Παπαντωνοπούλου, ο Γιάννης, µαζίµε έναν παλιό µπούµανπήγε στο πρώτο του γύρισµα, δεν του επιτρεπόταν να αγγίξει ούτε ένα καλώδιο από τον εξοπλισµό. Μπορούσε µόνο να κοιτάζει εντυπωσιασµένος και να µαθαίνει. Αυτό συνεχίστηκεγια τρία χρόνια, µέχριπου ο µέντοράς τουέγινε ηχολήπτης, ο Γιάννης πήρε τη θέση του, και άρχισε να δουλεύει σε ταινίες όπως οι «Λουκουµάδες µεµέλι», «Μιαµέλισσα τον Αύγουστο», ή «Alter ego». «Ο µπούµαν είναι ολόκληρη ειδικότητα στον κινηµατογράφο. Το βασικό σου αντικείµενο είναι ησωστή τοποθέτηση, το πλασάρισµα του µικροφώνου πάνω από τους ηθοποιούς». Κάτι που ακόµα και άνθρωποι του χώρου πιστεύουν ότι µπορεί να το κάνει οκαθένας. «Στηνειδικότητά µου, όποιος αγαπάει τη δουλειά του»,απαντάει ο Γιάννης, «ξέρειτο κάθε πλάνο µεγεωµετρική ακρίβεια». Τι σηµαίνειαυτό; «Αν φανταστούµε µια κινηµατογραφική εικόνα να ανοίγει, θα δούµε πάνω από το όριό της µικρόφωνα ή άλλα µηχανήµατα. Ο καλός ο µπούµαν, ξέρει να πλασάρει ακριβώς πάνω σε αυτήν τη γραµµή». Εκτός από τη χειρουργική ακρίβεια που απαιτεί η δουλειά του, συχνά, οι συνθήκες της δεν είναι και οι καλύτερες. «Εχει χρειαστεί να µπω µε τα ρούχαστη θάλασσα,να κρεµαστώ από τοίχους ή να κρατάω το µικρόφωνο όλη µέρα σε µια παραλία», λέει.

Θυµάται µάλιστα ότι πριναπό την οικονοµική κρίση, «µε 2-3 γυρίσµατα 8 εβδοµάδων τον χρόνο, και µε ντοκιµαντέρ, διαφηµιστικά σποτ ή ταινίες µικρού µήκους στο ενδιάµεσο, καταφέρναµε να καλύπτουµε τους 14 µισθούς ενός υπαλλήλου». Σήµερα γίνονται λιγότερες ταινίες, «και τα εξτραδάκια σπανίζουν».

Οι περισσότερεςστιγµέςοµως, είναι οιευχάριστες. «Οπως στις ”Νύφες” του Παντελή Βούλγαρη.Η τοποθεσία ήτανυπέροχη,αλλά κυρίως ηπαρουσία τουσκηνοθέτη». Αλλά και το ίδιο το σινεµά, το αγαπάει πολύ, «αν και από τότεπου κάνωτη δουλειά», λέειγελώντας, «προσέχω τόσο πολύ τις τεχνικές λεπτοµέρειες που σχεδόν σταµάτησα να απολαµβάνω τις ταινίες».