Απ΄ την καλή κι απ΄ την ανάποδη

Τα θέματα μπορεί να έρχονται από την πατρίδα του, οι ήρωες να είναι άνθρωποι λαϊκοί και απόκεντροι, το λεξιλόγιο να παίζει με την ντοπιολαλιά, η φόρμα να μιμείται συχνά την προφορική αφήγηση και ο ίδιος ο συγγραφέας να κάνει επιτυχία επειδή ξαφνικά κοινό και μίντια θυμήθηκαν το ηθογραφικό απωθημένο τους. Ο Μακριδάκης όμως τα χρησιμοποιεί όλα αυτά με αυτοσυνειδησία (κάποτε και αυταρέσκεια) που καλό θα είναι να υποψιάσει τον αναγνώστη. Το συμπίλημα των γνωστών υλικών, παράδοση, λαϊκή προφορικότητα και επαρχία, γίνεται με τρόπο μάλλον πειραματικό. Η θέληση είναι να ειπωθεί κάτι εντελώς σύγχρονο, να βρεθεί ένας καινούργιος τρόπος να μιλήσει κανείς για το σήμερα, πλαγιοκοπώντας το από την περιφέρειά του (κι εδώ εννοώ την περιφέρεια αισθητικά, χρονικά, θεματικά, κοινωνικά). Ο συγγραφέας ψάχνει τον καινούργιο αυτόν τρόπο κάποτε λίγο νευρικά (γι΄ αυτό και στις τελευταίες σελίδες όλων των βιβλίων του τού ξεφεύγει μια διάθεση να εξηγήσει το ανέκδοτο), το αποτέλεσμα όμως, ιδιαίτερα στο «Λαγού μαλλί», είναι καίριο.

Το διά ταύτα; Οπως και η φράση του τίτλου της (οι ψαράδες περιπαικτικά αντεύχονται «λαγού μαλλί», που σημαίνει να μην πιάσεις παρά μαλλί λαγού, δηλαδή τίποτα), η νουβέλα μπορεί να διαβαστεί κι απ΄ την καλή κι απ΄ την ανάποδη. Είτε αισιόδοξα, του τύπου άντε και καλή ψαριά (= το μέτρο και η μπέσα των απλών ανθρώπων θα σώσει τελικά την κατάσταση). Είτε ως γρουσουζιά (= όσο κι αν ξεπουληθούμε να μαζέψουμε μαλλί, τελικά δεν θα πιάσουμε παρά μαλλί λαγού, θα βγούμε, δηλαδή, και πάλι κουρεμένοι).