Ο Καλλικράτης στα σχολεία

Χρύσα Λεύκελη
ΡΙΖΙΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ Είµαι από τα Ρίζια, χωριό της Ορεστιάδας στον Βόρειο Εβρο, ένα τέταρτο µακριά από την Τουρκία. Γράφω µε αφορµή τον… Καλλικράτη στα σχολεία. Μείναµε επί είκοσι χρόνια στη Θεσσαλονίκη και πριν απόενάµιση χρόνο γυρίσαµε να µείνουµε για πάντα (!) στο χωριό µας µαζί µε τα τρία παιδιά µας. Το ίδιο έκαναν πριν από εµάς και άλλοι (πενταµελής οικογένεια από Γερµανία, πενταµελής οικογένεια από Αθήνα κ.λπ.). Το χωριό µας λοιπόν είναι ένα από τα λίγα της περιοχής που παρουσιάζει, αντί για µείωση, αύξηση του πληθυσµού. Ενα από τα θετικά για την απόφαση επαναπατρισµού ήταν ότι λειτουργούσαν δηµοτικό και γυµνάσιο στο χωριό.

Μάθαµε ότι υπήρξε εισήγηση να κλείσει το γυµνάσιο του χωριού µας και να ενσωµατωθεί σε αυτό της Νέας Βύσσας, αρκετά µακριά. Αυτό µάλλον θα γίνει στο µέλλον και µε το δηµοτικό.

Το επιχείρηµα του εισηγητή (το µόνο) είναι πως µε πολυπληθέστερα σχολεία θα υπάρχει καλύτερη ποιότητα παιδείας µέσω της µεγαλύτερης άµιλλας και τους καλύτερα κατανεµηµένους καθηγητές. ∆ηλαδή: Πρώτον, τα τρία παιδιά µου απολάµβαναν ποιοτικότερη παιδεία στη Θεσσαλονίκη, στριµωγµένα σε υπερπλήρη σχολεία, όπου ακόµη και τον χώρο κάτω από τις σκάλες τον έκλειναν µε γυψοσανίδες και τον έκαναν αίθουσα, ενώ τώρα αδικούνται εδώ µε την άνεση. ∆εύτερον, το να ξυπνούν από τις έξι το πρωί και να αργούν να γυρίσουν περιµένοντας το λεωφορείο στην πλατεία σε θερµοκρασίες µείον δέκα τον χειµώνα και τους συνήθεις παγετούς και τις οµίχλες, προάγει την παιδεία και την άµιλλα τους. Οπου έκλεισε το σχολείο, άδειασε τελικά το χωριό. Πώς να διαµαρτυρηθούµε; Θα ενδιαφερθεί κανείς, άραγε, αν δεν στείλουµε τα παιδιά µας στο σχολείο;

Πηγαίναµε κι εµείς στο λύκειο µε το λεωφορείο, καµιά φορά και µε οχήµατα του Στρατού. Περνούσαµε πολύ κοντά από την Αδριανούπολη (Τουρκία) και το βράδυ ξεχώριζαν µερικά φώτα κι ένα τζαµί και µύριζε το κάρβουνο από τα µαγκάλια όταν φυσούσε προς τα εδώ. Μόλις είκοσι χρόνια µετά, η Τουρκία κατέβασε τα πανεπιστήµιά της εδώ, µε αποτέλεσµα η µικρή Αδριανούπολη να είναι τώρα ένα µεγαθήριο που µεγαλώνει συνεχώς! Εµείς συρρικνωνόµαστε. Αντί να δίνονται κίνητρα για να µείνουν οι κάτοικοι.

Θα σβήσουν τελείως και τα χωριά που απέµειναν. Μετανιώνουµε κάποιοι που γυρίσαµε, θα φύγουµε ξανά. Αλλά ποιος νοιάζεται; Οταν κλείνει ένα σχολείο, λένε, ανοίγει µια φυλακή.