«Από εκείνο το φτηνό, που αφήνει χαµόγελο»

Πώς το λέγανε εκείνο το παλιό για τις αισθητικές («πλαστικές») επεµβάσεις; «Εκανε από εκείνη τη φτηνή, που αφήνει µόνιµο χαµόγελο»; Ή «µπότοξ από το φτηνό που σ’ αφήνει µε το ύφος γάµος-κηδεία-ένα-πράγµα»;

Κάπως έτσι και το παράξενο – οµολογουµένως – µειδίαµα του αοιδού Μάκη (γεια σου Μακάρααααα!) Χριστοδουλόπουλου έξω από το κέντρο που άδει αλλά και στις αφίσες των δρόµων (κατά το… παιδιά των φαναριών).

Τις έχετε δει µες στην Κηφισίας, στη Συγγρού και στην παραλιακή; Οχι εκείνες τις παλιές µε τη χαίτη την ανεµίζουσα περήφανα. Τώρα άδει σε άλλο µαγαζί. Με καινούργιες µαρκίζες, νέες αφίσες και τον οµώνυµο εγγονό στο πλάνο, το ανήλικον (ή µήπως όχι;).

Με εκείνο το παράξενο, σιβυλλικό χαµόγελο που αφήνει το photoshop, το κοµπιούτερ πώς το λένε. Το φτηνό photoshop.

Προς όποιον τον «έπλασε» έτσι τον Μάκη, το δηλώνω: θα το τρώω όλο το φαΐ µου!