Ολοι µαζί τα φάγανε

ΤΟΕΡΓΟ. ∆εύτεροµισότου 18ου αιώνα. Ιταλία, Λιβόρνο. Ο Λεονάρντο είναι ερωτευµένος και λογοδοσµένος µε την Τζακίντα. Η οποία όµως πέφτειθύµα έρωταγια τον Γκουλιέλµο πουτην γλυκοκοίταζε. Οταν ο Λεονάρντο τους πιάνει να τα ψιλολένε, η Τζακίντα µε µια επιδέξια – αλλά καταστροφική για το µέλλον του έρωτά της – κίνηση δικαιολογείται πως οΓκουλιέλµο της ζητούσε να µεσολαβήσει γιανα παντρευτεί τη Βιτόρια, την αδελφή του Λεονάρντο. Εκών άκων, την ανάγκην φιλοτιµίαν ποιούµενος, ο Γκουλιέλµο βρίσκεται λογοδοσµένος µε µια κοπέλα, που ο συρµός –το lifestyle της εποχής της –είναι ο Θεόςτης και που τον αφήνει εντελώς αδιάφορο, ζώντας µε την ελπίδα πως τα πράγµατα θα ανατραπούν. Εις µάτην… Με τηβασική αυτή ιστορίαπλέκονται παράλληλα και άλλες όπως της ανόητης γριάςΣαµπίνα, θείαςτης Τζακίντα, η οποίαπέφτει θύµα γεροντοέρωτα για τον νεαρό Φερντινάντο, έναπαράσιτο –«ο ιππότης της προσκόλλησης» –, κουτσοµπόλη, που λειτουργεί αδίστακτα ως ζιγκολό.

Ολα τα πρόσωπα, όµως, πάνωαπ’ όλα, ένα βάζουν: τον παραθερισµό τους. Σεµια προσπάθειανα αποδείξουν πωςδιαθέτουν τηνοικονοµική επιφάνειανα ζήσουντις διακοπές τους όπως οι αριστοκράτες. Με κάθεθυσία. Η µανίααυτή τους µαζεύειστο Μοντενέροαπ’ όπουτοφθινόπωροθαεπιστρέψουν για να αντιµετωπίσουν δανειστές καιφεσωµένουςεµπόρους. Ορισµένοιδενθαµπορέσουννα αντεπεξέλθουν.ΟπωςοΛεονάρντο. Που θα βρεθεί στο χείλοςτου γκρεµού. Αλλά η προίκα της Τζακίντα θα τον σώσει.

Ο ΚάρλοΓκολντόνι µε την«Τριλογία του παραθερισµού» (1761) – «Η µανία τουπαραθερισµού», «Οι περιπέτειες τουπαραθερισµού», «Η επιστροφή από τονπαραθερισµό», τρειςανεξάρτητες αλλά«συνεχόµενες» κωµωδίες που τις συνδέουν τα ίδια πρόσωπα – έχει γράψει ένα έργοµεαδύναµο δραµατουργικό υφάδι αλλά σατιρικά εύστοχο όπου δηκτικά σατιρίζει τα ήθη των αστών της εποχής του. Ενα έργο που, λόγω τηςπαρούσαςοικονοµικήςκρίσης καιτου διάστόµατος Θεοδώρου Παγκάλου λεχθέντος «τα λεφτά όλοι µαζί τα φάγαµε», γίνεται εξαιρετικά επίκαιρο.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Νίκος Μαστοράκης, βασισµένοςστηµεστή µετάφραση του Γιώργου ∆επάστα, έχει διασκευάσει καισυµπυκνώσει µε επιτυχία τις τρεις κωµωδίες. ∆εν συµφωνώ µόνο µετην ενσωµάτωση του ρόλου του σώφρονος Φουλτζέντσιο στο πρόσωποτου αντιπαθητικού κουτσοµπόλη παράσιτου ζιγκολό Φερντινάντο ο οποίος δεν µε έπεισε ότι µπορεί από το στόµα του να βγαίνουν, σε ορισµένες σκηνές, κουβέντες λογικές και µετρηµένες. Στη σκηνοθεσίατου οΝίκος Μαστοράκης επέλεξε το στυλιζάρισµα φέρνοντας κοντά µας τα πρόσωπα µε το έξυπνο εύρηµα της εισόδου τουςσαν σεπασαρέλα επίδειξης µόδας – κίνηση, πόζες µοντέλων… Το εύρηµα όµως σαν να εγκλώβισε τους ηθοποιούςαπό τους οποίους ζητήθηκε καιµια επιδεικτική,κριτική,ειρωνικήερµηνεία των ρόλων που νοµίζω πως χρειαζότανπερισσότερηδουλειά για να έχει οµοιογένεια.

Εξυπηρετικά τασκηνικάτουΜανόλη Παντελιδάκηπουέχει φωτίσει εξαίρεταο ΣάκηςΜπιρµπίλης και η χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού καιφαντασµαγορικά στυλάτα ταεπίσηςειρωνικάκοστούµια του ίδιου του σκηνοθέτη ο οποίος µε ιδιαίτερη, όπως πάντα, επιτυχία υπογράφει και τη µουσική επιµέλεια. Αψογη ηµουσική διδασκαλία των ηθοποιώνστα τραγούδιααπό τη Μελίνα Παιονίδου.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Από τον καλό θίασοτιςµεγαλύτερεςεκπλήξεις είχα από τηΛένα Παπαληγούρα – στον καλύτερό της ρόλο, πιο «µαλακή» από ποτέ άλλοτε –, τη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη – µε νεύρο του οποίου συνήθως στερείται – και τον ∆ηµήτρη Πιατά – µε µέτρο που τελευταία του έλειπε. Η καλή Εµιλυ Κολιανδρή φοβάµαι πως υπερβάλλει στο σκηνοθετικό αίτηµα για επιδεικτικό παίξιµο. Πάντως η Μάγια Λυµπεροπούλου, πιστεύω, είναιπου κλέβει την παράσταση. Η Σαµπίνα της είναι εκθαµβωτικά απολαυστική –υποκριτική βιρτουόζου αλλά µε µέτρο και σεβασµό στον συµπαίκτη.

info

Στο Εθνικό Θέατρο / Κεντρική Σκηνή (Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210-5288.170–1, 210-3305.074, 210-7234.567).

Εν ολίγοις

Μια παράσταση που θα την ευχαριστηθείτε παρά τις αντιρρήσεις µου