Μπακογιάννη – Γαλάνη

Ο µικρός τόπος είναι µεγάλος έρωτας. ∆εν γίνεται να αγαπήσεις – όπως φαντάζεται τουλάχιστον κανείς – µια µεγάλη χώρα όπως µια µικρή πατρίδα. ∆εν εξηγείται διαφορετικά το κόλληµα που έχουµε µε την Ελλάδα όλοι µας, ανθρωποι καθηµερινοί, επιστήµονες, καλλιτέχνες, πανεπιστηµιακοί, αγρότες, ακόµη και πολιτικοί. Πώς συµβαίνει τώρα, παρά το κόλληµα αυτό, η ζωή να γίνεται για πολλούς αβίωτη, είναι ένα µυστήριο. Ν’ αγαπάµε έως τρέλας έναν τόπο και ταυτόχρονα να τον καταστρέφουµε, είναι ένα δεύτερο µυστήριο. Χώρια που όσο κι αν θέλουµε να την αρνηθούµε τη χώρα µας µάς κυνηγάει όπου κι αν πάµε. Σπουδαίος πανεπιστηµιακός που λείπει χρόνια από την Ελλάδα, το πρώτο που ρωτάει στα τηλεφωνήµατά του είναι αν πληροφορούνται οι συµπατριώτες του στην πατρίδα το τι κάνει ο ίδιος στην Αµερική. Να ‘ναι αλήθεια η «λύση» αυτού του αινίγµατος η κουβέντα της ∆ήµητρας Γαλάνη «όπως είµαστε µια πολύ µικρή χώρα, µπορούµε να συµπεριφερθούµε σαν µια οικογένεια». Μήπως καταστρεφόµαστε γιατί δεν συµπεριφερόµαστε µε τον τρόπο αυτό; Τότε πώς εξηγείται η παρρησία της Ντόρας Μπακογιάννη όταν µιλάει για την Ευρυτανία λέγοντας πως «ο νοµός αυτός ήταν ο φτωχότερος της Ελλάδος. Είχε κάνει ο µακαρίτης ο Κατσάµπας ένα ίδρυµα, µάζεψε εκεί τα παιδιά της Ευρυτανίας και έβγαλε άπό τότε καθηγητές πανεπιστηµίου, δικαστές, ανθρώπους διακεκριµένους». Τι συµβαίνει λοιπόν;

Το πλήρες κείμενο του δημοσιεύματος είναι διαθέσιμο μόνο για τους συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης των ΝΕΩΝ στο http://digital.tanea.gr