ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το µανικιούρ, οι «ηµέτεροι» και το ξεπούληµα

Πάω – έρχοµαι, πάω – έρχοµαι, πρέπει να γράψω, λέω, αλλά όσο το λέω τόσο δεν κάθοµαι. Ανοίγω ψυγείο, τρώω λιγάκι παγωτό (πρέπει να έχει ξεµείνει απ’ το καλοκαίρι), ανοίγω τηλεόραση, βλέπω να ανοίγουν τάφους στη Λιβύη, ενώ ένα κόκκινο ζωνάρι στη βάση της εικόνας γράφει «έφτασαν 48 Ελληνες και 2.500 Κινέζοι». Πάλι καλά. Μερικοί σώθηκαν. Αν ήταν και οι 2.500 Ελληνες, θα ήταν ειδησάρα, αλλά το θέµα δεν είναι της παρούσης. Τι είναι της παρούσης; Η µουντίλα και το ψιλόβροχο στη φόρα της άνοιξης. Αυτό το πίσω – µπρος, την ώρα που ήταν σαφέστατα τα σηµάδια. Αµυγδαλιές φουντωµένες, αέρας µυρωδάτος και το ξεκίνηµα της µέρας τραγουδιστό από τα πετεινά του ουρανού. Και πάντα ένα κατιτίς που σε παρηγορεί όταν έχει ανέβει η µαυρίλα του χειµώνα µέχρι τον λαιµό. Αλλά το ποτήρι είναι σε ασταθέστατη ισορροπία, µια µύγα να πετάξει, µια κουβέντα να ακούσεις…

Στενή η άνοιξη, ο αέρας µυρίζει και πάλι καυσαέριο για να µην πω µπαρούτι. Οι ειδήσεις τρέχουν διαρκώς κάτω απ’ το τραπέζι (είµαστε και µια οικογένεια όλοι κι όλοι) κι όποιο καπάκι κι αν ανοίξεις, σου έρχεται η στυφή µυρωδιά της «κλειδωµένης» Ελλάδας, εκείνης που εξακολουθεί και διορίζει τους «ηµετέρους» στα κατάλληλα γραφεία, που κάνει µανικιούρ εν ώρα εργασίας, που γίνεται ένα µε τις φιλοδοξίες των «πονηρών» της κάθε συντεχνίας, που γίνεται έξαλλη µε την πώληση της δηµόσιας περιουσίας, ενώ η ίδια έδωσε το παραθαλάσσιο οικοπεδάκι σε εργολάβο που έφτιαξε πενταώροφες «µεζονέτες» ένα µέτρο απ’ το κύµα. Οι όµορφες χώρες όµορφα καίγονται.

Συνοδεία φλογερής συνθηµατολογίας, υψωµένης γροθιάς και πουράκλας στα ξενυχτάδικα. Και η πικρή πραγµατικότητα ακλόνητη: δεν πάει να καεί το σύµπαν, οι «ηµέτεροι» σε πέντε θέσεις µε πέντε µισθούς να τρέχουν, το µανικιούρ (εν ώρα εργασίας) µανικιούρ αλλά η γροθιά σταθερά υψωµένη.