Ο ηθικός ξεπεσµός της χώρας

Γρηγόρης Μανινάκης ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ολυµπιακού – Παναθηναϊκού του περασµένου Σαββάτου. Θα ήταν όµως µέγα λάθος να µείνουµε στα διαιτητικά λάθη, όσο καταφανή και να ήταν αυτά και όσο και αν αλλοίωσαν το αποτέλεσµα. Αυτό άλλωστε το παραδέχθηκαν όλοι, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύεται η ανεπάρκεια και ανικανότητα των ελλήνων διαιτητών. Λάθη γίνονται και θα γίνονται στη διάρκεια ενός αγώνα, η ουσία όµως του θέµατος είναι η λυπηρή κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου που δυστυχώς δεν είναι ασύνδετη µε την εν γένει κατάντια µιας παραπαίουσας και ξεπεσµένης ηθικά και κοινωνικά χώρας. Ας µου επιτραπεί να πω ότι ως Ελληνας και ως κοινός άνθρωπος θεωρώ τα οικονοµικά προβλήµατα της Ελλάδας και τις σχετικές συζητήσεις περί Μνηµονίου και ∆ΝΤ ήσσονος σηµασίας του ηθικοκοινωνικού ξεπεσµού της πατρίδας µου. Παρακολουθώντας δηλώσεις παραγόντων για τα επεισόδια, ήταν η πρώτη φορά που είχα τόσο έντονη την αίσθηση της αηδίας και της ντροπής για τη χώρα που αγαπώ. Ισως γιατί πριν από λίγες µέρες µια άλλη οµάδα φιλάθλων = «οι αγαπώντες τον αθλητισµό» κατέστρεψε το ιστορικό Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν γιατί – λέει – ανέφερε στον τίτλο του έργου που παιζόταν το όνοµα µιας άλλης οµάδας. Αν αυτό δεν είναι κατάντια ενός κράτους – «οίκου ανοχής» (για να µη χρησιµοποιήσω την κοινή λέξη που συχνά αναφέρεται) δεν µπορώ να φανταστώ τι άλλο µπορεί να είναι. Ανεγκέφαλοι, χαµηλής στάθµης νοηµοσύνης παράγοντες που µιλούν και συµπεριφέρονται σαν φανατισµένοι οπαδοί και χούλιγκαν, νέα παιδιά µε µίσος στα µάτια και την ψυχή για τον αντίπαλο είναι µόνο κάποια από τα στοιχεία του ηθικού αυτού εξευτελισµού.

Αλλωστε, αµέσως µετά ακολουθούν διαχρονικά τα χειρότερα. Ο συµψηφισµός, η ατιµωρησία και η ανοχή του τύπου «εεε, αυτά γίνονται» ή «εσείς κάνατε τα ίδια» κ.λπ., που απλά ανακυκλώνουν τα εκφυλιστικά αυτά φαινόµενα (πολιτικά, αθλητικά, κοινωνικά και άλλα), χωρίς ποτέ να υπάρχει έστω και η παραµικρή πρόοδος προς µια λύση. Ενώ λίγο ώς πολύ όλοι έχουµε µέρος της ευθύνης (π.χ. γινόµαστε πελάτες ενός νοσηρού συστήµατος πηγαίνοντας στα γήπεδα), η µεγάλη ευθύνη βαρύνει τους κρατούντες και αποφασίζοντες, δηλαδή την Πολιτεία και τους παράγοντες. ∆υστυχώς µέχρι σήµερα έχουν αποδειχθεί εγκληµατικά ανάξιοι σε όλες τις αποχρώσεις και σε όλα τα επίπεδα χωρίς καµιά εξαίρεση.