Ο θάνατός του η ζωή µου

Η πιο καλοπληρωµένη απάντηση στην καρικατούρα των αδελφών Κόεν από την ανεξάρτητη, ξεροκέφαλη και ταλαντούχα 48άρα Ντέµπρα Γκράνικ στην ταινιάρα που φέρει τον ανατριχιαστικό τίτλο «Winter’s Bone» («Στην καρδιά του χειµώνα»). Μαζί µε το «Blue Valentine» οι δύο µεγάλες στιγµές του American Cinema και του 2010!

Καλοπληρωµένη γιατί είναι λιτή σαν φιλέτο οικολογικής διατροφής. Γιατί πρωταγωνιστές, µαζί µε τους ηθοποιούς, είναι κάθε αντικείµενο και κάθε ίχνος απ’ αυτό το αµερικανικό, αλλά στην όψη και την εξαθλίωση σαν τριτοκοσµικό πεδίο επιπέδου Αφγανιστάν και ακόµαπιο κάτω. Γιατί το οικογενειακό δράµα σεόλη την διάρκεια αυτών των ενενήντα λεπτών διαπλέκεται σαν σταυροβελονιά µε την κόλαση της κοινωνίας αλλά και µε το σκοτεινό, νοσηρό θρίλερ. Και γιατί η θέληση και το ακατάβλητο πείσµα αυτής της µικρής κοπελιάς δικαιώνεται στη συνείδηση του θεατή επειδή λειτουργεί και προκύπτει οργανικάαπό την ιστορία. Αντίθετα µε τον θρησκευτικόφονταµενταλισµό τηςΜάτι Ρος (ΧέιλιΣτάινφελντ) στο «Αληθινό θράσος» που διψάει για ανθρώπινο αίµα, η επίσης µικρή Ρι (Τζένιφερ Λόρενς), ηρωίδα του «Winter’ s bone» αναζητεί ένα τεκµήριο από τον νεκρό πατέρα της προκειµένου να επιζήσει, αυτή µε τα αδέλφια της και την κατάκοιτηµητέρα τους. Ο θάνατός του η ζωή µας!

Οταν ο κορυφαίος Αρθουρ Μίλερ (1915-2005) υπέγραφε το απόλυτο αριστούργηµά του «Ο θάνατος του εµποράκου» (Death of a salesman), ήταν αδιανόητο να φανταστεί την σηµερινή ύστερα από εξήντα χρόνια µετάλλαξη του «Εµποράκου» του. Ο Ουίλι Λόµαν, µε ασφαλιστήριο ζωής, προαγοράζει το µέλλον των παιδιών του, σκηνοθετώντας τοντροχαίο θάνατό του. Στην εποχή του, το πιο ακραίο τίµηµα που µπορούσενα πληρώσει κάποιος Desperado στα σαγόνια ενός αχόρταγου καρχαρία. ΟΤζέσαπ Ντόλι, πατέρας της µικρής Ρι, ο µεταλλαγµένος σηµερινός εµποράκος, πουλάει το τοµάρι του στον διάβολο ψήνοντας κρακ. Για µερικέςπενταροδεκάρες µε τις οποίες θα κοροϊδέψουν την πείνα τους τα τέσσεραµέλη της οικογένειάς του σ’ αυτή τη γιγαντιαία, αλλά ξεχαρβαλωµένη τρύπα των ΗΠΑ. Ετσι ακριβώς. Πρόκειται – αλλά στηνταινία δεν ονοµατίζεται – για το Dustball («δοχείο σκόνης»), περιοχή που αρχίζει από το τέρµα του Αρκανσο και περνάει από Μιζούρι και Νεµπράσκα. Το παρατσούκλι το κέρδισε από την καταστροφή που προκάλεσαν οι εντατικές καλλιέργειες µεταβάλλοντας την περιοχή σ’ ένα επικών διαστάσεων κρανίου τόπο. Μπροστά σ’ αυτή τη µετατροπή της ανθρώπινη ύπαρξης σε κάτι φτηνότερο καιπιο αναλώσιµο από τα σκουπίδια, η ζωή στις πλίνθινες καλύβες της Αφρικής µοιάζει µε αθηναϊκό ρετιρέ. Κάθε κουρέλι που φοράνε αυτά τα ζωντανά ζόµπι οδηγηµένα στα ναρκωτικά σαν µοναδική επιλογή για µιαµπουκιά µποµπότα,φωνάζει σε όλη τηνδιάρκεια της ταινίας «Help, Ι am dying!». Θεέµου, η κόλαση επί της Γης.

Το µεροκάµατο του τρόµου. Για ένα πιάτο φασόλια. «Αν καλλιεργούσε µαριχουάνα, τώρα θα ζούσε οπατέρας σου » λέει ένας µπάτσος στη Ρι. Το µοναδικό ίχνος οργανωµένης Πολιτείας σ’ αυτή την τρύπα. Ο χορός του θανάτου. Γιατί όλοι, φίλοι και συγγενείς, κολυµπάνε στα ίδια αφοδευτήρια. Γιατί η εξαθλίωση πορεύεται µε το έγκληµα. Είπαµε ο θάνατός σου η ζωή µου. Από τα πάνω προς τα κάτω. Ετσι, αυτός ο θηλυκός µικρός άγγελος πρέπει τώρα ναβρει το λείψανο του νεκρούπατέρα της. Ενα τεκµήριο του πτώµατός του. Ας πούµε ένα κοµµένο δακτυλάκι από το οποίο θα πιστοποιηθεί η ταυτότητά του. Τότε µόνο οι δανειστές θα καθυστερήσουν την εκποίηση της καλύβας του Τζέσαπ Ντόλι. Το δακτυλικό αποτύπωµα του νεκρού, λίγες εβδοµάδες ζωής για τη Ρι και την οικογένειά της.Πρέπει λοιπόν να ψάξει, να ρωτήσει να µάθει και κάτι από το πτώµα του πατέρα της να κόψει. Τι είπατε; Κόλαση; Κάτι χειρότερο.Αισθάνθηκα σα να µε πριονίζουν ταδόντια του Αδη.

Η Ντέµπρα Γκράνικ οδηγεί την πρωταγωνίστριά της και την πλοκή µε την ίδια κυνική, ξερήλιτότητα. Στ’αυτιά µου σαν γδούπος όταν ο απελπισµένος πέφτει από τον γκρεµό και το πτώµα του διαµελίζεται από βράχο. Πορτρέτα ανθρώπων ενσωµατωµένα, αφοµοιωµένα και αλεσµένααπό τις µυλόπετρες αυτής της πινακοθήκης τεράτων. Υπόδειγµα δωρικής σκηνοθεσίας. Μια αόρατη αλλά σαν γροθιά στο στοµάχι προσπάθεια να ταυτιστεί η µυθοπλασία µε µια αληθινή µαρτυρία. Υποκλίνοµαι σ’ αυτή την κολασµένη αγιογραφία ενός θηλυκού αµερικανού Ντοστογιέφσκι µε το όνοµα Ντέµπρα Γκράνικ!

{{{ video }}}

«Στην καρδιά του χειµώνα»

Το βαθύ κράτος των ΗΠΑ Ζωντανά ζόµπι Πινακοθήκη τεράτων

Βαθµοί=8

(κάνει µε τα κρεµµυδάκια το «Αληθινό θράσος»)

Νεκρανάσταση του Ταρκόφσκι

Ευτυχώς που δεν το είδα στο Φεστιβάλ των Καννών. Μέσα στην τρεχάλα, αποστάσεων Θανάση Βέγγου, θα την είχα κοπανήσει. Η µαγεία προκύπτει από µια αργόσυρτη κατάδυση στην εικαστική οπτασία. Το εννοώ. Το φάντασµα του Αντρέι Ταρκόφσκι έχει µετακοµίσει στην Ταϊλάνδη παρέα µε τον Βούδα Πολύ σωστά έπραξε ο Τιµ Μπάρτον ως πρόεδρος τηςκριτικής επιτροπής των περσινών Καννών και απένειµε τον Χρυσό Φοίνικα σε µια τριτοκοσµική παραγωγή µε τον µακροσκελές τίτλο «Ο θείος Μπούνµι θυµάται τις προηγούµενες ζωές του».

Ενός άγνωστου στο ευρύτερο κοινό, µε τον γλωσσοδετικό όνοµα Απιτσατόνγκ Γουιρασετακούν. Στην αρχή σου ‘ρχεται να µειδιάσεις. Μωρέ πλάκα µας κάνει αυτός; Φαντάσµατα και κουραφέξαλα. Στη συνέχειαη µαγεία σε καθηλώνει και όταν πέφτουν δύο σκηνάρες επιπέδου«Νοσταλγίας», «Στάλκερ» και «Καθρέφτη» ίσως βγεις από την αίθουσα παραµιλώντας. Συµφωνείς δεν συµφωνείς µε την µεταφυσική,την µετενσάρκωση και τον Βούδα. Με ελάχιστα υλικά, σχεδόν µε ασήµαντα οπτικά εφέ που κοστίζουν πενταροδεκάρες και µε τρία τέσσερα πρόσωπα, ο Ταϊλανδός καταστρέφει κάθε ίχνους πλαστικού και απογειώνει την εικόνα του στον ουρανό.

Το κέντρο της ιστορίας το κατευόδιο προς την Αχερουσία και τη µετενσάρκωση του θείου Μπούνµι που πεθαίνει από άρρωστο συκώτι. Πρόσωπα της ιστορίας, ο ίδιος, η κουνιάδα του, το φάντασµα της νεκρήςγυναίκας του και ο µετενσαρκωµένος σε µαϊµού γιος του. Σας το είπα. Ακούγεται γελοίο. Η ιδεολογίασυγκροτείται σχηµατικά από τα εξής σηµεία: Ο χρόνος ένα αιώνιο τώρα χωρίς µέλλον, χωρίς παρελθόν. Εποµένως, ζούµε, βιώνουµε τις προηγούµενες ζωές µας. Τώρα. Γιατί ο θάνατος είναι το στάδιο ενός κύκλου που δεν έχει ούτε τέλος ούτε αρχή. Το άτοµο πρέπει να λειτουργεί µόνο µε τις αισθήσεις. Το µυαλό, η σκέψη, είναι ένα δοχείο στο οποίο αποθηκεύονται εµπειρίες. Εποµένως µας ξεγελάει, µας ταλαιπωρεί και µας αποσυντονίζει. Μόνο ο διαλογισµός. Μ’ αυτόν µπορώ οπουδήποτε να ταξιδέψω.

Ο αντικατοπτρισµός είναι αυταπάτη. Εποµένως συνυπάρχουν αρµονικά οι ζωντανοί µε τους νεκρούς και όλοι µαζί µε τα ζώα και τη φύση. Κάτι τέτοιο. Αν τώρα παραµερίσεις αυτά τα ιδεολογήµατα, ακόµα και αν είσαι υπαρξιστής, µαρξιστής ή οτιδήποτε, ακόµα και ο πιο φανατικός αθεϊστής, στη µαγεία του Ταϊλανδούθα υποκλιθείς. Οι δύο σκηνές, η πρώτη µε την ηλικιωµένη πριγκίπισσα που για να ξανανιώσει κάνει έρωτα µε ένα γατόψαρο και σπαρταράει από ηδονή και η δεύτερη µέσα στη σπηλιά, πετάνε στα σκουπίδια όλα, µα όλατα εφέ τα πλαστικά.

Για να καταλάβετε, αισθάνθηκα σαν δύο αόρατα χέρια να µου κάνουν µασάζ στα βλέφαρα. Και ταυτόχρονα, αυτός ο µικροσκοπικός ΑΣιάτης τη µια στιγµή να σκηνοθετεί µε διάθεση ειρωνική, την άλλη κάτι υπόκωφο να σε απειλεί, καιτην τρίτη, να, πάρε µαγεία µοναδική, µπας και λυτρωθείς από τα σκουπίδια. Η ατµόσφαιρα υποβλητική. Ενα σας λέω. Η µουσική, περίπου φυσική από τους ήχους της νύχτας, ξεπερνάει σε γοητεία ακόµα και τις καλύτερες στιγµές του «Abient» του Μπράιαν Ινο.

Το είδα δυο φορές και θα το ξανάβλεπα!

{{{ video }}}

«Ο θείος Μπούνµι θυµάται τις προηγούµενες ζωές του»

Ασιατικό µασάζ βλεφάρων Η ανωτερότητα του Βούδα Και η µαγεία του Ταρκόφσκι

Βαθµοί=8

(µαγικός ρεαλισµός)

∆εν είναι ζευγάρι, είναι sexfriends

«Μόνο το σεξ δεν φτάνει» (No strings attached). Τι µου άρεσε; Μερικές ατάκες. Ολες από ΝάταλιΠόρτµανπρος Αστον Κούτσερ:« Εχειςωραίο, ανέµελο, χαριτωµένο πουλί». «Εχεις 45 λεπτά γιανα τελειώσεις». «Πάσχω απόσυναισθηµατική αλλεργία». Και όπως «∆ενείµαστε ζευγάρι, αλλά sexfriends». Ετσι για να πηδιόµαστε όποτε θέλουµε και όπου µπορούµε. Καλό. Και ποιο αρσενικό δεν θα ‘θελε κάτι τόσο βολικό; Οµως ο ψηλολέλεκας Κούτσερ γουστάρει αγκαλίτσες, καρδούλες και αρκουδίτσες. Αστοντον λένε, άσ’ τον καλύτερα. Τι δεν µου άρεσε στην εν λόγω ροµαντική κοµεντί του γερόλυκουΑϊβαν Ράιτµαν; Πρώτον, ότι από τα µισά έχει εξαντληθεί. ∆εύτερον, η Πόρτµαν. Καλή ως ηθοποιός, ασήµαντη ωςθηλυκό. Καιτρίτον, παιδιά, µηνκοροιδευόµαστε. Μόνο το σεξ φτάνει!

{{{ video }}}

Βαθµοί=5

(το µισό)

Από τον εξορκιστή έως το νηπιαγωγείο

Τώρα πώςγίνεταιµεσούσηςµιας τόσο γιγαντιαίας οικονοµικής κρίσης, ναεξέρχονται οκτώταινίεςκαι εποµένως να επιβιώνουν τόσες αίθουσες και τόσαγραφεία διανοµής, αυτό µόνο στο Ελλάντα θα το βρεις: «Η τελετή» (The Rite) Κανονικός Μεσαίωνας εν έτει 2011. Ενα παλικάρι από τις ΗΠΑ (Κόλιν Ο’Ντόνογκιου), από πατέρα νεκροθάφτη, καταλήγει στο Βατικανό εκπαιδευόµενος εξορκιστής. Γιατί, λέει, έχουµε ρεκόρ αυτή τη χρονιά, κάπου µισό εκατοµµύριο δαιµονισµένους. Οµως οΜιχαήλ (όπως αρχάγγελος Μιχαήλ) δεν πιστεύει και έτσι οπατέρας Λουκάς (Αντονι Χόπκινς) αποφασίζει να του αποδείξει την θανατηφόραύπαρξη των δαιµόνων, των λεγεώνων του Σατανά, που ας πούµε έχουν διεισδύσει στο σώµα και το µυαλόµιας δεκαεξάχρονης εγκύου Ιταλίδας.

{{{ video }}}

Από εκεί και πέρα αρχίζει το γλέντι. Να κάνεις τον σταυρό σουνα µην σε πάρουν τα σκάγια. Οσο γιατον Χόπκινς, µωρέ λεφτά να ‘ναι κι απ’ όπου να ‘ναι! Βαθµοί=0

«Biloba» της Σοφίας Παπαχρήστου. Κάτι σαν ερωτική ιστορία και την ανακάλυψη του Μηχανισµού των Αντικυθήρων, όπου υπολογίζουν οι κάτοικοι τη σωστή µέρα της Μπιλόµπας. ∆εν το είδα και ως εκ τούτουγνώµη δεν εκφέρω. Βαθµοί=∆εν τοείδα

{{{ video }}}
 

«Οι ήρωες του δάσους» (Open Season 3) Αµερικανικό Animation µε τον Μπουγκ τον αρκούδο πουτρελαίνετ αι για σοκολάτες.Μόνογια µωρά βρεφονηπιακών σταθµών και µικρά των νηπιαγωγείων. Μετά τη µισή ώρα, ως αναρµόδιος,έφυγα Βαθµοί=Νηπιαγωγείο
 
{{{ video }}}

H κατάπτωση του Πίτερ Γουίαρ

Αιφνιδιάσθηκα.Τσιµπιόµουνα. Μελαγχόλησα. Θύµωσα.

Ποιος; Ο Πίτερ Γουίαρ;Ο σκηνοθέτης του «Τρούµαν σόου», του «Κύκλου των χαµένων ποιητών», της «Καλλίπολης», των «Επικίνδυνων χρόνων» καιτου «Μάρτυρα εγκλήµατος»; Αδύνατον! Καλύτερα να καθοδηγούσε το ξυρισµένο και γυαλισµένο κρανίο του Βιν Ντίζελ στο «XXX» παρά να υπογράψει αυτό το…. άσε καλύτερα να µην το πω!

Κάτι σαν National Geographic. Κάτι σαν χάρτινο αντικοµµουνιστικό παραλήρηµα επιπέδου «Ελεύθερου κόσµου» του 1970. Κάτι σαν πλαστική περιπέτεια στη Σιβηρία και στις απέραντες στεγνές στέπες της Μογγολίας. Κάτι απ’ όλα. Με βάση µια αληθινή ιστορία. Οπου εφτά κατάδικοι, από τον Στάλιν, προορισµένοι να τρώνε ποντίκια, τότεπου η Ρωσία το 1940 τα είχεκάνει πλακάκια µε τον Χίτλερ για τον µοίρασµα της Πολωνίας, καταφέρνουν και την κοπανάνε από τα κάτεργα εργασίας της Σιβηρίας.Ανάµεσά τους ένας ηλικιωµένος, κυνικός αλλά θαρραλέος Αµερικανός (Εντ Χάρις), ένας νεαρός Πολωνός (ο άγγλος ζεν πρεµιέρ Τζιµ Στέρτζες) και µια σκατόφατσα και κοινός ρώσος εγκληµατίας (ΚόλινΦερθ).

Προορισµός να φτάσουνστην άλλη όχθη της γιγαντιαίας Βαϊκάλης, στη συνέχεια στη Μογγολία, να φτάσουν στο Θιβέτ και από εκεί, ελεύθεροι στην Ινδία. Περίπου τέσσερις χιλιάδες χιλιόµετρα µε τα πόδια. Με ελάχιστο νερό και µε κουρέλια. Να διασχίσουν πάγους και στέπες, να επιβιώσουν από χιονοθύελλες και αµµοθύελλες, να σκαρφαλώσουν υψόµετρα χιλιάδων µέτρων και µέσα στο καταχείµωνο να καταφέρουν από το πέρασµα Σικίκ να φτάσουν σαν ήρωες στην Ινδία.Οδηγός αυτής της dead or alive περιπέτειας ο Πολωνός, δηλαδή ο Τζιµ Στέρτζες.

Το αποτύπωµα αυτού του οδοιπορικού ορίζεται από την παρουσία και την τάχα µου ερµηνεία του Κόλιν Φερθ. Οταν ο σκηνοθέτης απουσιάζει, τότε απών και ο πρωταγωνιστής. Σκιά του εαυτού του, κάτι σαν βλαχοκαρικατούρα που µιµείται µε σπασµένη ρωσική προφορά τα αγγλικά ο Κόλιν Φερθ. Ολα, µα όλα στην αποµίµηση και τον µαϊµουδισµό. Αν εξαιρέσω µερικές πολύ καλές, εικαστικά, σκηνές του δεύτερου µέρους, το υπόλοιπο εντελώς σχηµατικό, χάρτινο και βαρετό. Να καταλήξει από την τελειοµανία της τελευταίας του ταινίας «Master and commander» σ’ αυτή τη χαλκοµανία, ε, αυτό είναι παγκόσµιο ρεκόρ!

{{{ video }}}

«The way back»

Με τα πόδια από Σιβηρία στην Ινδία Χάρτινη περιπέτεια επιβίωσης Η µουντζούρα του Πίτερ Γουίαρ

Βαθµοί=0

(στρογγυλό)

Μόνο για µελέτη

«Σε ποιον ανήκει ο κόσµος;» (Kuhle Wampe oder: Wem Gehort Die Welt) Γερµανική ταινία του Σλάταν Ντούντοφ (από τη Βουλγαρία) σε σενάριο Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956) και Ερνστ Οστβαλντ. Το1931 στο Βερολίνο πάνω στο κραχ και την ανεργία µε αφορµή τηναυτοκτονία ενός νέου. Αποµίµηση Σεργκέι Αϊζενστάιν. Μόνο για µελέτη και για κλασική ταινιοθήκη.

{{{ video }}}

Βαθµοί=5

(ξεπερασµένο)