Κrisis Project

«Εσείς ήσασταν καλεσµένη στο τραπέζι; Φάγατε κι εσείς;». Μην ξεχαστείτε. Μέσα στην παράσταση και η συµµετοχή του κοινού. Απαντήστε. Φάγατε ή δεν φάγατε. Και επειδή µάλλον αποκλείεται θεατής του «krisis Project» να έχει συµφάγει µε τον Πάγκαλο, ο οποίος έχει εµπνεύσει το εν λόγω νούµερο µε εκείνο το αλήστου µνήµης «µαζί τα φάγαµε», η συνενοχή του κοινού µε τους ηθοποιούς είναι δεδοµένη. Και µετά το άλλο:

«Θυµάσαι εκείνον στη διαδήλωση; Με το χαµηλοκάβαλο. Και το µποξεράκι που φαινόταν από µέσα… µε στάµπες τη φάτσα του Τσε… Ποιον καλέ; Εκείνον που φώναζε στη διαδήλωση µε την ντουντούκα Πά-µε, Πά-µε!

Τι πάµε; ∆υο ώρες ακίνητοι είµαστε». «Πάµε, δεν εννοούσε πάµε, αλλά το ΠΑΜΕ, την παράταξη…». Επιθεώρηση. Θρύψαλα ενός κόσµου παλιού που διαλύεται µέσα στη σύγχυση και ενός καινούργιου που δεν ξέρει πώς να συνδέσει τα κοµµάτια του. Νευρώσεις. Ματαιοδοξία. Πολιτική αφασία. Ολα αποτυπώνονται στα νούµερα, που διαδέχονται το ένα το άλλο στη σκηνή σπαρταριστά και πικρά. Αρχισε από µια ιδέα των Ηλία Αλεξάνδρου και Κωνσταντίνου Κωσταδάµ. Μαζεύτηκε µια παρέα. Νέοι συγγραφείς και ηθοποιοί. ∆ικά τους τα κείµενα, η σκηνοθεσία, τα σκηνικά. Γι’ αυτό και αισθητή η παρεΐστικη ζεστασιά. Κι ας µην είναι όλα τέλεια. Αλλωστε όποιος αποφασίσει να κατηφορίσει στην «κοιλιά» της πόλης, στον Βοτανικό, Κωνσταντινουπόλεως 127, όπου βρίσκεται ο χώρος Eliart, πρέπει να έχει εκείνη τη διάθεση του «ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου». Η ατµόσφαιρα θυµίζει τα µικρά αµφιθέατρα των φοιτητικών εποχών, εκεί όπου γίνονταν τα «προαιρετικά» µαθήµατα, µε λιγότερο κόσµο και περισσότερη πλάκα. Και το ποτό που παραγγέλνεις στην είσοδο, αν θες το έχεις µαζί σου. Σε γυάλινο ποτήρι.