Παιχνιδάκια µε την α-λήθεια

Αγαπητή Φοίβη Πριν µερικές µέρες παρακολουθώντας κάποιος από την τηλεόραση τις αγορεύσεις βουλευτών για την αστική και υπεραστική συγκοινωνία (αστικά – ΚΤΕΛ) διαπίστωνε δυστυχώς για πολλοστή φορά την παραποίηση καταστάσεων, άρα παραπλάνηση του κοινού, που απλώς σηµαίνει ότι οι βουλευτές ψεύδονται.

Στην προκειµένη περίπτωση, ο βουλευτής του Συνασπισµού Παπαδηµούλης _ που µάλλον θεωρείται από αυτούς οι οποίοι ζυγίζουν τα λόγια τους _ αναφερόµενος στο ανωτέρω θέµα, είπε ότι οι συγκοινωνίες στην Ευρώπη είναι δηµοτικές ή κρατικές και όχι ιδιωτικές.

Το πρόβληµα δεν είναι ιδιωτικοποίηση ή µη, αλλά η ψευδολογία του βουλευτή, που πιστεύω να µην οφείλεται σε µη γνώση, άρα εσκεµµένη, και στο ότι είναι στην αντιπολίτευση, η οποία αντιπολίτευση στη νέα Ελλάδα µπορεί να λέει αβασάνιστα ό,τι θέλει, χωρίς να φοβάται τη γελοιοποίηση. (Ο κ. Παπαδηµούλης είναι ένα παράδειγµα και δεν παίρνω την πλευρά κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης).

Απ’ ό,τι όµως γνωρίζω, στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη µε «υγιή» οικονοµία, η πλειοψηφία των δροµολογίων εκτελείται από ιδιωτικούς φορείς _ αποτελεσµατικό ή όχι, αυτό είναι κάτι άλλο.

Προς τι λοιπόν η ψευδολογία του βουλευτή; Για λόγους εντυπωσιασµού; Μα τα µπαλκόνια και το εµείς είµαστε οι αλάνθαστοι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Ή ακόµη ισχύουν; Εκτός βέβαια και ο κ. Παπαδηµούλης διαλέγει από την ήπειρο Ευρώπη, δηλ. από Πορτογαλία ώς Ρωσία και από Ισλανδία ώς Κύπρο, κράτη τα οποία κάθε άλλο παρά κράτη θεωρούνται.

Σας χαιρετώ φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης, Γερµανία < Αν είναι, αγαπητέ Χρίστο, για να υποστηρίξει το _ κακώς εννοούµενο _ «δίκιο του εργάτη» (στην προκειµένη περίπτωση, των εργαζοµένων των αστικών συγκοινωνιών που διαµαρτύρονται γιατί εγγίζονται τα _ κακώς ή καλώς _ κεκτηµένα τους), η «αριστερή», εν σχήµατι µόνον, αντιπολίτευσή µας δεν λογαριάζει ούτε ακρότητες, ούτε κινδύνους γελοιοποίησης, ούτε κυρίως αλήθειες και ψεύδη. Τα παιχνιδάκια τους να παίζουν, όπως έγινε µε το άσυλο που κατά κάποιο τρόπο υπέθαλψαν στη συγκέντρωσή τους «ξένους υπόπτους» που επιτέθηκαν στον πρύτανη, και τα άλλα είναι απλώς οδοντόκρεµες. Αλλωστε εκείνοι δεν ταλαιπωρούνται µαζί µε τον υπόλοιπο κοσµάκη, όταν κάποιοι «εντεταλµένοι απεργοί» (πληρωνόµενοι αδρά από κοµµατικούς µηχανισµούς) αποφασίζουν να παραλύσουν το Λεκανοπέδιο, µε θολά αιτήµατα. Οπως άλλωστε τραγουδούσε και η αοιδός (πού την θυµήθηκα τώρα!) Αντζυ Σαµίου «Τώρα το ψέµα έγιν’ αλήθεια, / ούτε στα όνειρα, στα παραµύθια»…