Οχι άλλη σαχλο-πόπ

Πόση ποπ οµοιογένεια (και ενίοτε σάχλα) αντέχει το αυτί µας; Ακόµη και στον ∆ιαγωνισµό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον. Πόσοαντέχει κάποιος τα λιγωµένα τίποτα των στίχων, σε τραγουδάκια της οκάς, που έχει τραγουδήσει δεκάδες φορές σε όλες τις παραλλαγές, φέρ’ ειπείν,η Μάλτα στον διαγωνισµό;

Και πόσο σε τέτοιες δύσκολες εποχές, που δεν έχει η ΕΡΤ (και ο ελληνικόςλαός) να πληρώνει τις υπέρογκες απαιτήσεις ενόςSakis, µιας Kalomoira,µιας Vissi και των συνοδειών τους, έχουµε την πολυτέλεια να αφαιρούµε και κάθε µουσική ταυτότητα από το τραγούδι που θα στείλουµε στη Γερµανία να διαγωνιστεί τηλεοπτικώς; Αυτά είχαν να προτείνουν οι παραπαίουσες δισκογραφικές εταιρείες µας; Λιγωµένα τραγουδάκια δίχως ταυτότητα; ∆ίχως να ξεχωρίζουν αν είναι από τη Σκανδιναβία (τι παράξενο, σε πολλά από τα υποψήφια τραγούδια για την ελληνική συµµετοχή οι στιχουργοί καισυνθέτες είναι Βόρειοι, λες κι εκείνοι έχουν τη συνταγή του «πετυχηµένου» ανούσιου!), από τη Γερµανία,από τη Μάλτα ή από τηνΕλλάδα. Αλλά, για να λέµε και του στραβού το δίκιο, ένας τουλάχιστον, ο Λούκας Γιώρκας – που συνδυάζειτο αγγλόφωνο ραπάρισµα του πολύ καλού Stereo Mike – έχει έστω άρωµα ελληνικό. Λίγο ζεϊµπέκικο και ελληνικά στο – ανολοκλήρωτο µεν, γοητευτικό δε – ρεφρέν. Πάλι καλά, γιατίδεν αντέχεται αυτή η θάλασσα του ποπ (σαχλο)τίποτα.