Πολιτισµός ή βαρβαρότητα;

«Πολιτισµός είναι το ποδόσφαιρο, αν θέλουµε να είναι» είπε ο Στέλιος Νέστωρ, γενικός γραµµατέας του ∆.Σ. του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης για το µατς που έδωσαν η Kremerata Baltica µε 27 νέους µουσικούς από τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Εσθονία µε την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ), στο γήπεδο του Συλλόγου Αποφοίτων του Κολλεγίου Ανατόλια. «Εχουν πολλά κοινά το ποδόσφαιρο και η µουσική, την πειθαρχία αλλά και τον αυτοσχεδιασµό, µε στόχο πάντα τον κοινό σκοπό, τη νίκη της οµάδας» πρόσθεσε ο Μιγκέλ Μιχαηλίδης, βιολιστής. Βιολιά λοιπόν, κόρνα, φλάουτα, βιόλες, τροµπέτες… έστελναν πάσες σ’ ένα παιχνίδι χαράς και απογείωσης, σε µια συνάντηση πολιτιστικού, αθλητικού ήθους, όπως αρµόζει κι όπως συνέβαινε κάποτε στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, τότε που όλοι οι οπαδοί των οµάδων, φίλοι, ο ένας δίπλα στον άλλο στις κερκίδες, απολάµβαναν το παιχνίδι, γιατί «παιχνίδι» ήταν, στις αλησµόνητες εκείνες απογευµατινές, κυριακάτικες, γηπεδικές συνευρέσεις.

Ωσπου ήρθε το επαγγελµατικό ποδόσφαιρο να τ’ αλλάξει όλα. Οι οµάδες έγιναν «θρησκείες», «εχθροί» οι αντίπαλοι, η ιδέα του «παιχνιδιού» κατρακύλησε στα άνοµα «συµφέροντα» του βρώµικου χρήµατος των ιθυνόντων, µόλυνε νεανικές ψυχές, φανάτισε µυαλά, οδήγησε σε απροκάλυπτη βία, καταστροφές γηπέδων, τραυµατισµούς, από συµµορίες, «στρατούς» καθοδηγούµενων, ανεγκέφαλων χούλιγκαν, σε πράξεις βανδαλισµού, απαράδεκτης σκληρότητας. Παράδειγµα η βίαιη φασιστική επίθεση στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου µαταιώνοντας την παράσταση «Ταξιδεύοντας µε τον ΠΑΟΚ», τραυµατίζοντας θεατές και εργαζοµένους. Είναι µεγάλη ντροπή να κατεβαίνει το ποδόσφαιρο, το πιο συλλογικό, συναρπαστικό, οµαδικό άθληµα έτσι αναίτια «στου Κακού τη Σκάλα»!