Ο «σκοτεινός» των… πωλήσεων

Οταν κάποτε συγγράψω τα αποµνηµονεύµατάµου, ένα κεφάλαιο θα είναι «Ο Μάλαµας, τα λόµπι των ξενοδοχείων και το πέρασµα του χρόνου».

Δεν ξέρω πώς του φαίνοµαι εγώ (φαντάζοµαι ότι µέσα σε µια 20ετία όλο και κάτι θα έχει να παρατηρήσει), εκείνος όµως µοιάζει να έχει σταθεροποιηθεί εκνευριστικά στη δεκαετία του ‘90, σαν να µην έχει περάσει µέρα από πάνω του.

Aεικίνητο µάτι,νευρώδεις κινήσεις, λόγος χειµαρρώδης.

Το… πουρί πουέχεις µάθει να µυρίζεσαι στους«επαγγελµατίες» των συνεντεύξεων δεν ανιχνεύεται ούτε πίσω από τις γραµµές.

Τον βλέπω απέναντί µου να ψιθυρίζει στο τσάι του (ο λαιµός του είναι εντελώς κλειστός) «πού καταντήσαµε, να πίνω εγώ τσάι» και αυτόµατα συνειδητοποιώ ότι στην περίπτωση Μάλαµα ο χρόνος έχει µετρήσει – και καλλιτεχνικά και εµπορικά – υπέρ του.

Ο Μάλαµας είναι ο µόνος που πουλάει (ακούς στα πηγαδάκια των ανθρώπων της δισκογραφίας). Στις µέρες τις κακές και ύστερα από 20 (και βάλε) χρόνια στον δρόµο, οι δίσκοι και τα λάιβ του είναι η χαρά των παραγωγών. «Να το εξηγήσω δεν µπορώ» λέει «αλλά µάλλον τώρα µας έµαθε ο κόσµος».

Το τελευταίο του CD («Πέ ρασµα», σε στίχους Α. Αλκαίου) στο οποίο βρίσκεται ξανά µε τη µούσα τουτη Μελίνα Κανά είναι η πεµπτουσία του στυλ του. Καθαρός και απλός ήχος, η κιθαριστική του ικανότητα να µηνξεπερνάει τις ανάγκες του ύφους των τραγουδιών (παίζειο ίδιος κιθάρα), ο στίχος να σου «µιλάει» (αλλά να θες τις αναγνώσεις σου για να τον πιάσεις και λογικά) και η γνωστή µελαγχολία των «Κυριακάτικων απογευµάτων» του να µαςβρίσκει ξανά πιο διψασµένουςαπό ποτέ.

Και τώρα που ούτε να µιλήσει µπορεί πώς θα κάνει πρόγραµµα (χθες 11/2 η έναρξη)

στο «Casablanca»; Τουλάχιστον το ‘χει κόψει το τσιγάρο; Τα αποφεύγει ταποτά και τα ξενύχτια, αλλά είναι ωραία τα µπαρ, οι κουβέντες της νύχτας, το τσιγάρο. Κι ας τον σκοτώνει…

Τον τσιγκλάω λίγο. «Δεν είµαι µόνοεγώ» λέει.

«Σαν να είµαστεπρογραµµατισµένοι, το πρώτο πράγµα που βρίσκουµε να κρατηθούµε είναι η καταστροφή. Κάτσε λίγα λεπτά χαλαρή και δες τι σκέψεις σου έρχονται. Ολα τα ανεκπλήρωτα, ταποθηµένα, οι ενοχές, οι µαυρίλες βγαίνουν από έναν υπόγειο εαυτό και µοιάζει να ακούς το απόλυτο τραγούδι της καταστροφής. Ενώ εκεί έξω µπορεί να έχει χαρά Θεού».

Μάλαµας for ever…