«Ηταν λάθος, δεν ήταν προδοσία»

Γ.Κ.: Ο,τι και να κάνει ο καλλιτέχνης, δεν µπορεί να ξεφύγει από την εποχή του. Οι διαµορφωµένες κοινωνικοοικονοµικές συνθήκες της κάθε εποχής είναι αυτές που δηµιουργούν σε µεγάλο βαθµό ένα έργο. Μπορεί να φαίνεται απλοϊκό, αλλά όταν ακριβαίνει η ντοµάτα επηρεάζεται και η τέχνη. Αλλά ας συζητήσουµε κάτι άλλο. Είστε ένα κόµµα που δεν έχει έρθει ποτέ στην εξουσία. Αυτό πώς το αντιµετωπίζετε; ∆εν εννοώ το θέµα των ποσοστών. ∆εν έχετε διοικήσει τη χώρα, παρά µόνον όταν υπήρξατε κυβέρνηση στο βουνό.

Α.Π.: Είµαστε ένα κόµµα που δεν κατάφερε να δοκιµάσει να έρθει ο λαός στην εξουσία. Οταν είχε τη δύναµη να το κάνει, µε τη λήξη της Κατοχής που η κυρίαρχη τάξη ήταν εκτός Ελλάδας. Εκεί αποδειχθήκαµε ανεπαρκείς.

Γ.Κ.: Ή κατόπιν συµφωνιών ανάµεσα στις Μεγάλες ∆υνάµεις. Α.Π.: ∆εν ισχύει αυτό, απλώς υποτιµήσαµε τον αντίπαλο.

Αυτό που λογικά σήµερα οι άλλες πολιτικές δυνάµεις πρέπει να το χειροκροτούν, εµείς λέµε ότι ήταν λάθος, δεν ήταν προδοσία. Αφού όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, η Κεντρική Επιτροπή, που έκανε τη λαθεµένη αυτή συµφωνία που παραβίαζε τον συσχετισµό των δυνάµεων, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είτε εκτελέστηκαν είτε δολοφονήθηκαν είτε έζησαν ως πολιτικοί πρόσφυγες. ∆εν ήταν λοιπόν θέµα προδοσίας, ήταν θέµα, ας το χαρακτηρίσω, ανεπάρκειας.

Τώρα όσον αφορά ένα άλλο θέµα, τις συνεργασίες µας µε τη συµπολίτευση, θα ήθελα να πω: αν σκέφτεσαι πως το αστικό σύστηµα, ο καπιταλισµός, είναι αιώνιο, τότε πρέπει να συµµετέχεις. Να βάλεις κάποιους όρους για µια καλούτσικη κυβέρνηση. Αν όµως συνειδητοποιείς ότι ο καπιταλισµός έφαγε τα ψωµιά του, χωρίς να σηµαίνει ότι καταρρέει σήµερα, τότε δεν πρέπει να συµµετέχεις.