Κλαρίνα και σφυρίγµατα βοσκών

Παρατεταµένα χειροκροτήµατα, εκδηλώσεις λατρείας και ένα Μέγαρο Μουσικής έτοιµο να εκραγεί! Η Ηπειρος, η Ρούµελη, η Θράκη, η Μακεδονία και τα λαϊκά όργανα δηµιούργησαν το αδιαχώρητο
Η Aίθουσα Χρήστος Λαµπράκης είναι κατάµεστη (όλες οι ηλικίες, απ’ όλα τα χωριά, αλλάκαι αστικόςκόσµος πουδιψάει γιαδεξιοτεχνία). Ο Πετρολούκας Χαλκιάς χαιρετάει µε τη βεβαιότητα της δηµοτικότητάς. Αρχίζει αργά, βασανιστικά µε µοιρολόι, Μπεράτι και κλασικά πωγωνίσια τηςΗπείρου, σαν εκείνο πουέπαιξε κάποτε στο µνήµα της γυναίκας του όταντους βρήκε µαζίτο τροµερό τροχαίο – µοιραίο για εκείνη.

Η ορχήστρα αλλάζει µε τοναπίθανο λυράρη Σωκράτη Σινόπουλο, τον Κώστα Μερετάκη, τον Πάνο ∆ηµητρακόπουλο στο κανονάκι, τον Κώστα Φιλιππίδη και στοκλαρίνο τον Νίκο Φιλιππίδη. Ο ρυθµός είναι πιο γρήγορος σταθρακικά θέµατα, τη σκυτάληπαίρνει ο Κωτσίνης µε µοβ γραβάτα. Παίζει αργόσυρτο σµυρναίικο, ενώ πίσω προβάλλεται αγιογραφία όπου οι άγγελοι παίζουν έγχορδα και πνευστά.

Η ορχήστρα µένει µε τα δύο βιολιά του Πετρολούκα. Ο ΑχιλλέαςΧαλκιάς δυσκολεύεταινα σηκωθεί καιο κόσµος τον αποθεώνει. Γενικά ο κόσµος χειροκροτάει µε την ψυχή του…

Ακολουθούν ο ∆ηµήτρης Κώτσικας καιπέντε µουσικοί απ’ τα Χάλκινα Πνευστά της Κοζάνης, µε γρήγορο κοφτό παίξιµο που σου φτιάχνει τη διάθεση. Και οι τέσσερις κλαρινίστες κλείνουν µαζί το πρώτο µέρος σε… γκάιντα.

«Εδώ τα κλαρίναµιµούνται την γκάιντα, µετά θα µιµηθούµε τονζουρνά, είναι πολύδύσκολο», µου λέει ο Κωτσίνης στα καµαρίνια µε πολλές γυναίκες groupies γύρω του. ∆ύο σαραντάρες από Ρούµελη του λένε πόσο γλυκός είναι ο ήχος του.

«Είµαι πολύ χαρούµενος απόψε. Το κάθε ύφος παιξίµατος, η διαβάθµιση των γενιών περνάει µε γλυκό τρόποαπ’ τον πιο παλιό που είναιο Πετρολούκας στον νεώτερο (που είναι ο Κωτσίνης). Κανείς δεν υπολείπεται σε δεξιοτεχνία», λέει ο Λάµπρος Λιάβας.

Το δεύτερο µέρος αρχίζει πάλι µε τονΠετρολούκα και ζαγορίσια παιξίµατα, ενώ και οι τρεις επιδίδονται σε αυτοσχεδιασµό ή,για την ακρίβεια, σε έναν διάλογοτων κλαρίνων όπου ξέρει πότε να «µπει» ο καθένας. Ο Κωτσίνης παραµένει πάνω, η ορχήστρα ανακατεύεται (Μερετάκης, Φιλιππίδης,Σινόπουλος, δύο βιολιά και Μαρκόπουλος), και στα θέµατα Στερεάς και Μοριά που παίζει – κάποιος απ’ τοκοινό σφυρίζει (επιδοκιµαστικά) σαν βοσκός!

Οχι, δεν είναι πλάιστην όχθη του Βίκου,ούτε σε κάποιο χωριό του Σουλίου. Απλώς παραµένει δεµένος µε τον τόπο καταγωγής του…

«Τα µουσικά σχολεία έκανανπολλή δουλειά τα τελευταία χρόνιαπάνω στη µουσικήπαράδοση», παρατηρεί για το φαινόµενο που είδαµε στο Μέγαρο, τη βραδιά των κλαρίνων, ο Παντελής Θαλασσινός. «Αυτόςπου παίζει κλαρίνο µπορεί να γίνει κορυφαίος. Αυτός που παίζει ηλεκτρική κιθάρα θα συγκρίνεται µοιραία µε τον ξένο. Σταπαραδοσιακά όργανα υπάρχει η ελευθερία και ο αυτοσχεδιασµός. Αυτή είναι και η µαγεία της µουσικής»…