Νεκρή φύση

ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ η «Υπογραφή» του Στέλιου Χαραλαµπόπουλου («Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη»). Με µια ιστορία που «µοιάζει», αλλά δεν είναι ούτε ερωτική ούτε αινιγµατική. Μια ιστορικός τέχνης (Αλεξία Καλτσίκη) σκαλίζει την ιστορία κάποιας διάσηµης ζωγράφου (Μαρία Πρωτόπαππα) µέσα από τις µνήµες ενός δεύτερου ζωγράφου (Γιώργος Χωραφάς), που µέχρι τον θάνατό του ήταν ερωτευµένος µαζί της. Από εκεί και πέρα αρχίζουν ατελείωτα φλας µπακ, ατελείωτες και πολλές άνευ δραµατουργικής ουσίας περιγραφές και ατελείωτες περιττές φλυαρίες. Ολα αυτά χωρίς πάθος, χωρίς σάρκα, χωρίς δονήσεις, χωρίς κορυφώσεις. Εξωτερικά σαν καλλιγραφία. Εσωτερικά νεκρή φύση. Ο δογµατικός φορµαλισµός πορεύεται µε το «δήθεν», το ποµπώδες και το βαρετό.

Να το δω;

Οπως λέγαµε και τον παλιό καλό καιρό, προ «Κυνόδοντα», ελληνική ταινία µε καλές προθέσεις και χλωµές επιτεύξεις