Πονάει χέρι, κόβει χέρι

ΝΤΑΝΙ ΜΠΟΪΛ, ο κύριος «ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε». Ο καλύτερος βιντεοκλιπάς by far. Που το 2009 για το «Slumdog Millionaire» έλαβε οκτώ Οσκαρ. Σιγά παιδιά. Αλήθεια πόσοι θυµούνται αυτό το αριστούργηµα της µιας χαψιάς; Ο Ντάνι λοιπόν επανακάµπτει µε συµπυκνωµένο ριάλιτι σόου και µε τίτλο «127 ώρες» (127 hours). Τόσες όσες και το αληθινό εφιαλτικό µαρτύριο του Αρον Ράλστον. Ενός φανατικού ορειβάτη και µοναχικού περιπατητή φαραγγιών. Οπου τον Απρίλιο του 2003 και καθώς σκαρφάλωνε σε κάτι ακούνητα, θηριώδη και πανάρχαια γκονάρια στο Κάνιον Λουζάν στη Γιούτα, σφηνώνεται ο πήχυς του χεριού σε µια σχισµή δύο βράχων τόσων θεόρατων ίσαµε τον ουρανό. Θεέ µου. Και τώρα πώς θα βγω! Γιατί µαζί του µόνο µια µικρή κινηµατογραφική µηχανή να απαθανατίζει τα κατορθώµατά του. Για να τα δείχνει στους φίλους και τις γκόµενες. Γιατί µοναδικό του εργαλείο ένα σουγιαδάκι made in China. Γιατί µόνο µισό λίτρο νερό. Και γιατί µόνο ένα κασκέτο, µια βερµούδα και ένα φανελάκι καλοκαιρινό. Ετσι το σπορ µεταµορφώνεται σε θάνατο. Κι έτσι η πλάκα καταλήγει φρικτή περιπέτεια επιβίωσης. Γιατί ένα µέρος του σώµατός του είναι ο απόλυτος εχθρός του. Και γιατί µε το ένα χέρι και µ’ εκείνο το κινεζικό σουγιαδάκι πρέπει να το αποκόψει. Μπρρρ!

Να το δω;

Σαν καλοφτιαγµένο ριάλιτι σόου