Σουίτα για µετανάστες

«Το ΛΑΟΣ επικοινώνησε µε όλα τα µεγάλα κεντρικά ξενοδοχεία πολυτελείας των Αθηνών, προκειµένου να διατεθούν 270 σουίτες για τους προσωρινούς “ενοίκους” της Νοµικής Σχολής. ∆υστυχώς ελεύθερες είναι µόνον 21. Παρακαλούµε τους υψηλούς προσκεκληµένους του ΣΥΡΙΖΑ να καταδεχτούν απλά δωµάτια µε πρωινό και καθηµερινή πλήρη εξυπηρέτηση».

Αν σύµπας ο πολιτικός κόσµος της χώρας – πλην του ΛΑΟΣ – καθώς και τα δέκα εκατοµµύρια των Ελλήνων προσηλώνονταν για ένα εικοσιτετράωρο, ή για µιαν έστω ώρα, στη φράση αυτή και την ανέλυε ο καθένας για λογαριασµό του, ίσως να αντιλαµβάνονταν (ίσως) πως για τα δεινά της χώρας δεν είναι υπόλογος κανείς άλλος παρά µόνον εµείς οι ίδιοι. Να λέγεται και να γράφεται µια αντίστοιχη φράση και να µην αισθανόµαστε όλοι µας να προσβαλλόµαστε βαθιά και να µην ξεσηκωνόµαστε, χωρίς κανείς να µας οργανώσει, σηµαίνει πώς η ράχη µας, παρά τις διαµαρτυρίες, µπορεί να σηκώσει ακόµη περισσότερα βάρη. Αφού η προσβολή και η ειρωνεία δεν στρέφονται προς τους µετανάστες (αυτούς ποιος τους λογαριάζει) αλλά εναντίον όλων των υπολοίπων.

Μέσα σε κάθε άνθρωπο, όσο απολίτιστος και βάρβαρος κι αν είναι (ακόµη και µέσα στον φύλακα στο «Εξπρές του µεσονυχτίου»), υπάρχει ένας µετρονόµος ώστε, ακόµη κι αν δεν το συνειδητοποιεί, να αισθάνεται πως όταν εξευτελίζει, έστω στα κρυφά, έναν άνθρωπο, ταπεινώνει κι εκδικείται την ανθρώπινη ζωή ως έννοια, στο σύνολό της, µόνο και µόνο γιατί τόλµησε η ζωή αυτή να υπάρξει. Η ύπαρξη των µεταναστών, των προσφύγων, των λαθροµεταναστών, δεν κρίνει το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει «ανθρωπιά». Αυτά είναι για τις θεούσες και τους κατηχητές που θέλουν µε τα καλά παραδείγµατα να καθησυχάζουν τη συνείδησή τους. Η «ανθρωπιά» µπορεί να απουσιάζει, αν όχι σε όλους, στους περισσότερους, χωρίς τούτο να έχει ιδιαίτερη σηµασία. Η ύπαρξη ακόµη και των λαθροµεταναστών, κρίνει κατά πόσο υπάρχει ένα αίσθηµα πρόνοιας για τους ίδιους µας τους εαυτούς, αφού το κείµενο που παραθέσαµε στην αρχή σαφέστατα εννοεί πως ένας άνθρωπος που δεν δικαιούται σουίτα, κάλλιστα µπορεί να βασανίζεται ή ακόµη και να εξοντώνεται.

Κάτι ακόµη περισσότερο: Προτρέπει τον καθένα, χωρίς συνειδησιακούς ενδοιασµούς να βασανίζει οποιονδήποτε, κατά τη γνώµη του, δεν δικαιούται σουίτα. Οταν ένας πολιτικός σχηµατισµός ή κόµµα, όσο µικρό κι αν είναι, εισάγει, κοντά στις άλλες διακρίσεις που βασανίζουν αιώνες την ανθρωπότητα, µια ακόµη διάκριση, αυτή της σουίτας, σηµαίνει πως αναγνωρίζει ως εξαντληµένο το παραδοσιακό οπλοστάσιο που ήθελε την εργατική τάξη να µας απειλεί αν εµείς τύχαινε να ανήκουµε στην αντίστοιχη αστική ή µεγαλοαστική. Κι επειδή, βέβαια, εραστές της σουίτας, δεν είναι µόνον όσοι την απολαµβάνουν, αλλά κι όσοι φαντάζονται πως κάποια στιγµή θα ανέλθουν στο ύψος της, προτείνεις µε την ειρωνεία για λιθοβολισµό, ως επικίνδυνους για την ύπαρξή της, όσους δεν γνωρίζουν καν ότι η σουίτα είναι γεγονός.

Αλλά τι χρειάζεται περισσότερο να πει κανείς για ένα µυαλό που µεταβάλλει τη σουίτα, για την κοινή συνείδηση, σε σηµείο αναφοράς και τόσης πια καταξίωσης ώστε να µπορείς να ειρωνευτείς έναν µετανάστη και µόνον στη σκέψη ότι θα ήταν δυνατόν να την κατοικήσει. Γι’ αυτό το µυαλό, ή µάλλον τα µυαλά, γιατί δυστυχώς είναι αρκετά που, αντί να προσβάλλονται, αισθάνονται να κολακεύονται µε το να προορίζεται η σουίτα µόνον για τα ίδια, το µόνο που µπορεί να σηµειώσει κανείς είναι το γκράφιτι ενός ποινικού στις φυλακές της Κέρκυρας τη δεκαετία του ‘70: «Τα χρηστά στα κάνανε άχρηστα / και τα άχρηστα χρηστά / και δεν εστοχαστήκανε οι αστόχαστοι / ότι η έκφραση χρηστά εστί Χριστός».