Και τώρα… πανκ Κάπτεν Χουκ

Διεθνής Ελληνας µε βαρύ βιογραφικό, ο Γιώργος Χωραφάς βάζει την υπογραφή του στη νέα ταινία του Στέλιου Χαραλαµπόπουλου «Η υπογραφή»
Με τις βαλίτσες ανά χείρας τα τελευταία χρόνια, ο Ελληνογάλλος Γιώργος Χωραφάς – που πολλοί γνώρισαν απ’ την «Πολίτικη κουζίνα» – έχει πυκνώσει την παρουσία του στην Ελλάδα.Τώρα είναι εδώ για την «Υπογραφή», την ταινία όπου πρωταγωνιστεί µαζί µε τη Μαρία Πρωτόπαππα, τον Νίκο Κουρή και την Αλεξία Καλτσίκη, ενώ ετοιµάζεται στη Γαλλία για µια µιούζικαλ εκδοχή του Πίτερ Παν, µε την κόρη του Πίτερ Μπρουκ, στο Theatre De Paris. Στην οποία θα ενσαρκώσει «έναν πανκ Κάπτεν Χουκ». Η κουβέντα µας ξεκίνησε από τον µεγάλο µουσικό και πατέρα του ∆ηµήτρη Χωραφά και τα πρώτα του βήµατα σε θέατρο και υποκριτική. «Η µουσική δεν µε αγκάλιασε, ο πατέρας µου ήταν πολύ απαιτητικός, άρχισε να παίζει βιολί 4 ετών, στα 16 του έδινε ήδη συναυλίες, πήγε στο Παρίσι το 1936, το γύρισε στη διεύθυνση ορχηστρών, ενώ παιδεύτηκε πολύ για να ζήσει απ’ αυτό. Οι απαιτήσεις του µε απώθησαν, πέρασα και απ’ τη ζωγραφική, ενώ κατά τύχη συναντήθηκα µε το θέατρο και τον Πίτερ Μπρουκ, που µε συγκλόνισε». Στρέφεται στον κινηµατογράφο, όµως, όταν ανακαλύπτει το σινεµά του Τζον Κασσαβέτη. «Εκείνο το σινεµά ήταν εξίσου ενδιαφέρον µε το καλύτερο θέατρο», λέει. Υστερα από κάποιους µικρούς ρόλους, παίζει τον «Χριστόφορο Κολόµβο» του Τζον Γκλεν πλάι στον Μάρλον Μπράντο. «Τότε ο Μπράντο είχε προβλήµατα µε τον φόνο που είχε διαπράξει ο γιος του, είχε κλειστεί πολύ. Πάντως µου µιλούσε σαν να ήξερε ποιος είµαι, µου φέρθηκε πολύ γλυκά. Ηταν ενδιαφέ ρων ο τρόπος που εργαζόταν, σε ορισµένες σκηνές µε ακουστικό. Ηταν ανοιχτός στις λεπτοµέρειες της στιγµής».

Κάπως έτσι το κουβάρι της καριέρας του ξετυλίγεται µε ταξίδια, συµµετοχές, γνωριµίες αλλά και θεσµικές θέσεις, όπως για πέντε χρόνια εκείνη του προέδρου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η θητεία του συνέπεσε µε την αντιπαράθεση µεταξύ Κινηµατογραφιστών της Οµίχλης και του κράτους. «Για µένα το Φεστιβάλ δεν είναι θεσµός του υπουργείου ή απλά του κράτους – είναι του κλάδου µας, είναι το σπίτι όλων. Υπάρχουν πολλοί προχωρηµένοι άνθρωποι στην Ελλάδα. Τώρα βλέπουµε µια άνθηση µε αφορµή τον “Κυνόδοντα”, το “Attenberg”, τον Οικονοµίδη, τον Κούτρα. Η ελπίδα του σινεµά είναι η ελπίδα της Ελλάδας, είναι και µια εναλλακτική µατιά που δεν υποκύπτει στη µιζέρια και την κατάθλιψη», λέει.

Στον απόηχο των γεγονότων της Νοµικής δεν θα µπορούσα να µη ρωτήσω για το µεταναστευτικό.

«Εδώ υπάρχει και µια υποκρισία: µην µπαίνετε ενώ ταυτόχρονα υπάρχει ζήτηση απ’ την Ευρώπη για φτηνό εργατικό δυναµικό. Στη Γαλλία έχουν µπει όροι, έχουν φτιαχτεί θεσµοί. Οι µετανάστες δεν µπορούν να στερούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώµατα, άνθρωποι που τους στερείς τα δικαιώµατα θα γυρίσουν και θα εκδικηθούν. Μην αφήνετε να σας παρασύρει η κοµµατική ρητορική της ξενοφοβίας για άγραν ψήφων. Αυτό είναι δηλητήριο, θέλει ψυχραιµία».

INFO

H ταινία «Η υπογραφή» προβάλλεται στους κινηµατογράφους