Η τελευταία

Αποχαιρετήσαµε προχθές µια ηθοποιό από εκείνες που η παράδοση του θεάτρου ονοµάζει «παντού και πάντα χρήσιµες», την Καίτη Λαµπροπούλου – χήρα του σηµαντικού θεατρικού συγγραφέα, δηµοσιολόγου και ιστορικού Γιώργου Ρούσσου. Αυτοί οι χρήσιµοι ηθοποιοί είναι εκείνοι που δεν µένουν ποτέ από δουλειά, είναι το πρώτο όνοµα που έρχεται στα χείλη των θιασαρχών και των σκηνοθετών, όταν σχεδιάζουν τις διανοµές και από την άλλη διατρέχουν την ηλικιακή κλίµακα αλλάζοντας συνεχώς υποκριτικό κώδικα εκκινώντας από ρόλους νεανικούς και φτάνοντας σε καρατερίστικους χωρίς να καµώνονται και να φτηναίνουν στο υποκριτικό τους ήθος.

Η Λαµπροπούλου, αφού µαθήτευσε και στους δύο µεγάλους δασκάλους της γενιάς της, τον Ροντήρη και τον Κουν, έπαιξε κατ’ αρχάς στο «Θέατρο Τέχνης» και Στέλλα Βιολάντη και Εντβινγκ στην «Αγριόπαπια» του Ιψεν στα 20 χρόνια της και Στρίντµπεργκ και «Φιντανάκι» αργότερα στο Εθνικό και Ρεγγίνα στους «Βρυκόλακες», για να τελειώσει την άξια και πολύχυµη πορεία της παίζοντας και ντάµες και κωµικές λαµπερές περσόνες και χαριτωµένες κυρίες και στρυφνές γηραιές υπάρξεις.

Ανθρωπος η ίδια χαριτωµένη, µε χιούµορ και µια ανεπιτήδευτη αφέλεια, µακριά από την τύρβη της αγοράς, µακριά από τη σκανδαλώδη δηµοσιότητα µια ΚΥΡΙΑ χωρίς συµπλέγµατα, χωρίς βεντετισµούς και χωρίς αντιπαλότητες.

Εφυγε αθόρυβα όπως έζησε τα τελευταία χρόνια, ήρεµα και γλυκά καθώς κοιµόταν συζώντας µε τις υπέροχες και αµέτρητες σκιές των ρόλων που ενσάρκωσε.

Υπήρξε η τελευταία µιας γενναίας σειράς θεατρίνων που δεν έχουν, δυστυχώς, διαδόχους σε µια εποχή πλαστής νεανικότητας.