Προνοµιούχοι «αγωνιστές»!

Αγαπητή κα Φοίβη, Οι φαρµακοποιοί κλείνουν τα φαρµακεία και ταλαιπωρούν ασθενείς και υγιείς, για να υπερασπισθούν σθεναρά τα προνόµια του κλειστού επαγγέλµατός τους.

Για ποιους φαρµακοποιούς πρόκειται; Μήπως για τους σύγχρονους φαρµακοπώλες;

Οι παλιοί ήταν πραγµατικοί φαρµακοτρίφτες. Με το γουδί τους τρίβανε τους φλοιούς των φαρµακευτικών φυτών και σύµφωνα µε την ιατρική συνταγή ζύγιζαν τη σκόνη στον ζυγό ακριβείας και παρασκεύαζαν τα σκονάκια, τα σιρόπια κ.λπ. µε την απαιτούµενη ιαµατική δόση.

Ηταν τεράστια η ευθύνη τους, γιατί το παραµικρό λάθος στην υποδιαστολή των χιλιοστών του γραµµαρίου µπορούσε να µετατρέψει το ιαµατικό φάρµακο σε δηλητηριώδες φαρµάκι – µε κίνδυνο της υγείας και της ζωής του ασθενούς.

Σήµερα αυτή τη διαδικασία παραγωγής και την ευθύνη έχει αποκλειστικά η φαρµακευτική βιοµηχανία µε την εποπτεία του υπουργείου Υγείας και τα φάρµακα κυκλοφορούν ως τυποποιηµένα εµπορεύµατα, όπως όλα.

Οι πτυχιούχοι της Φαρµακευτικής, απαλλαγµένοι εντελώς από κάθε συµµετοχή στην παραγωγή και στην ευθύνη, παίρνουν την άδεια πώλησης µε πληθυσµικά κριτήρια (ένας ανά 1.500

κατοίκους), µε υψηλά ποσοστά κέρδους (35%) και κληρονοµικό δικαίωµα στη µεταβίβαση της άδειας.

Οσοι πρόλαβαν και µπήκαν στο κλειστό επάγγελµα έγιναν προνοµιούχοι και οι υπόλοιποι – οι νέοι – έµειναν εκτός νυµφώνος άνεργοι. Οχι όµως ως µωραί παρθένοι. Γιατί η µωρία οφείλεται στο πελατειακό σύστηµα και τις συντεχνίες.

Φτάνει πια αυτή η αναχρονιστική κοινωνική ανισότητα, που µε τόσες άλλες κοινωνικές πληγές µάς οδήγησαν στο χείλος του γκρεµού και της ανυποληψίας.

Με εκτίµηση, Αρης Γιαννουλόπουλος, Θεσσαλονίκη < Μην το λέτε, αγαπητέ Αρη. Κι εκείνοι για το καλό µας τα κλείνουν τα φαρµακο-πωλεία τους.

Σαν τους εργαζοµένους στις αστικές συγκοινωνίες που αίφνης µας λένε να µην πληρώνουµε εισιτήρια στα λεωφορεία, τα τρόλεϊ, το Μετρό, τον προαστιακό. Για να τους δείξουν εκείνοι της κυβερνήσεως και της τρόικας που θέλουν να τους µετατάξουν και να τους ενοποιήσουν. Αφού καταταλαιπώρησαν το Λεκανοπέδιο επί µέρες για τα «θεσµικά» τους (λέγε µε συντεχνία για να καταλαβαινόµαστε, βρε παιδί µου) και τα των µετατάξεων (αλήθεια, γιατί δεν το έκαναν θέµα στην αντίθετη κατεύθυνση, όταν φέρ’ ειπείν κάποιοι ή κάποιες προσλαµβάνονταν για καθαρίστριες κι έφταναν µε µετατάξεις να παίρνουν δουλειά γραφείου και να σκαρφαλώνουν σε θέσεις τµηµαταρχών; Τότε δεν τους πείραζαν οι µετατάξεις;), τώρα δήθεν τους φταίει που πληρώνουµε – λες κι εκείνοι δεν πληρώνονταν τόσον καιρό από αυτά τα χρήµατα.