«Κι όλη νύχτα κλαίγαµε…»

Προς Φοίβη Αθηναίου. Tον τελευταίο καιρό τα Σαββατόβραδα γίνεται όλο και πιο συχνό το φαινόµενο να µαζευόµαστε σε σπίτια φίλων και συγγενών αντί για εξόδους σε µπουζούκια, κλαµπ κ.τ.λ.

Το πρόγραµµα βέβαια δεν θυµίζει κάτι από τα εφηβικά πάρτι, όταν όλοι µας περιµέναµε να φτάσει η στιγµή που θα παίξουµε µπουκάλα και θα φιλήσουµε το πιο όµορφο κορίτσι της τάξης. Σήµερα οι αντίστοιχες συγκεντρώσεις περιλαµβάνουν σουβλάκια και µπίρες µε ατελείωτες συζητήσεις για τα υπέρογκα έξοδα του µήνα, την ανεργία, την εγκληµατικότητα και το δύσκολο παζλ των λύσεών τους.

Στα παραπάνω προστέθηκαν πρόσφατα και οι σηµειώσεις στα ασανσέρ των πολυκατοικιών από τρελαµένους διαχειριστές που αναφέρουν πως οι καθυστερήσεις πληρωµών ίσως στερήσουν τη δυνατότητα να ξαναφέρουµε πετρέλαιο και να ξαναζεσταθούν τα σωθικά µας. Ετσι λοιπόν ούτε η όµορφη συµµαθήτρια είναι πια παρούσα, ούτε τα καλοριφέρ καίνε. «Κρύο παντού και βαρύ…».

Το κρύο και η ανεργία είναι απροσδιόριστης ηλικίας. Οταν αυτά τα δύο γίνουν ένα, χάνονται τα ζεστά χρώµατα της ζωής και µένουν οι αποχρώσεις του γκρι.

Ως αντίδοτο στις αποχρώσεις του γκρι που ζουν και τα παιδιά στις βορειοαφρικανικές χώρες, ζητούν από τους τουρίστες τα στιλό τους αντί για χρήµατα. Ενα χρώµα πάνω στο γκρι των ρούχων τους δηλώνει µια αλλαγή ελπίδας. Αναρωτιέµαι ποιος «τουρίστας» θα µας δώσει εµάς ένα στιλό ελπίδας, για να µπορέσουµε µε χρώµα να βάψουµε το αύριο της χώρας τούτης. Φοβάµαι πως δεν θα βρεθεί σύντοµα αυτό το στιλό που θα µας κάνει να αλλάξουµε τις ανακοινώσεις στις πολυκατοικίες, γράφοντας πως «ήρθε πετρέλαιο», ούτε πως θα έχει αρκετό µελάνι µέσα του για να λύσει τα προβλήµατα που επιφέρει η ανεργία και η εγκληµατικότητα.

«Οπισθεν στο αµάξι της ζωής» δεν έχουµε, για να διορθώσουµε τα λάθη σαν χώρα. Βάζουµε λοιπόν πρώτη στη δύσκολη ανηφόρα, πετάµε απέξω οτιδήποτε βαρύ, ελπίζοντας πως θα τα καταφέρουµε στο τέλος.

Καλό µας δρόµο λοιπόν…

Ελπίζοντας πως στη δύσκολη ανηφόρα εκτός από τα όνειρά µας και την όµορφη ανάµνηση της συµµαθήτριας, δεν θα πετάξουν κι εµάς τους ίδιους σε καµιά απότοµη στροφή!

Δ. Τάραµας, ετών 30 < «Κι όλη νύχτα λέγαµε τραγούδι για τη λευτεριά / κι όλη νύχτα κλαίγαµε γοργόνα Παναγιά», που είχε γράψει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος για τα «Δέκα παλικάρια» του Μάνου Λοΐζου, αγαπητέ Δηµήτρη.

Οσο για τα µπουζούκια – που τα αντικατέστησαν τα σουβλάκια – και γι’ αυτό είχε προβλέψει ο ποιητής: «Και το βράδυ βράδυ ήρθαν µε τα µας / Μάρκος Βαµβακάρης µε Τσιτσάνη / σµίξαν τα µπουζούκια και ο µπαγλαµάς / µε τον ταµπουρά του Μακρυγιάννη…».