«Ευτυχώς, έµαθα από νωρίς να παθιάζοµαι»

Εχει πατήσει τα75. Εχει σηµαδέψει µε το άγριο χαµόγελό του περισσότερες από 160 ταινίες. Και δικαιούται όσο λίγοι να έχει άποψη για τονκόσµο του Χόλιγουντ. «Στο τέλος της δεκαετίας του‘60 και στις αρχές του ‘70 ο κινηµατογράφος αποτελούσε το κλειδί. Ηταν ένα µέσο επικοινωνίας κι ένα σπουδαίο όχηµα πολιτισµού, µέσω τουοποίου µπορούσαννα περάσουν σηµαντικές απόψεις. Σήµεραπλέον έχει καταντήσειµόνο ψυχαγωγία», λέει ο Ντόναλντ Σάδερλαντ που τόλµησε στη µακρόχρονη καριέρα του να µείνει µακριά από πολλά στερεότυπα που ισχύουν για τους αστέρες της µεγάλης οθόνης: δεν έπαιρνε ναρκωτικά – εκτός από ντόπα πριν κάνει έρωτα –, δεν µεθούσε, δεν δηµιουργούσε εξωσυζυγικές σχέσεις.

Ποιος ευθύνεται για όλα αυτά; Από τα υπερβολικά κασέ των ηθοποιών ώς τις νέεςτεχνολογίες καιτο µάρκετινγκ, εκτιµάο πρωταγωνιστής του «ΜΑSH», που τώρα δίνει ερµηνευτικά το «παρών» στην ταινία «Το µούτρο» (προβάλλεται αυτές τις ηµέρες στις αίθουσες). Και κυρίως οι οµάδες θεατών που επιλέγονται για να πουν τη γνώµη τους πριν προβληθεί µια ταινία στις αίθουσες. «Θυµάµαι τι συνέβη στο “Περηφάνια και προκατάληψη”. Το έργο τελείωνε µε τησκηνή που εγώ, ως κύριος Μπένετ, θα έπρεπε να φύγω µαζί µε τη Λίζι», λέει ο Ντόναλντ Σάδερλαντ. «Η αµερικανική οµάδα θεατών όµως ήθελε ένα φιλί ανάµεσα στη Λίζι και τον κ. Ντάρσι, όπερ κι εγένετο. Ράγισε η καρδιά του σκηνοθέτη», συνεχίζει και θεωρεί πως υπάρχει διαφορά νοηµοσύνης ανάµεσα στο κοινό της δεκαετίας του ‘70 και το σηµερινό. Εντονα πολιτικοποιηµένος, ο Ντόναλντ Σάδερλαντ δεν έκρυψε ποτέ τις αριστερές του πεποιθήσεις και πρωτοστάτησε στους αγώνες κατά του πολέµου στο Βιετνάµ. ∆εν διστάζει, δε, ακόµη και σήµερα να δηλώσει για τους Ρεπουµπλικανούς ότι είναι «ανυπόφοροι και ψεύτες», ενώ επιφυλακτικός εµφανίζεται και για την πολιτική του Μπαράκ Οµπάµα, όταν υποστηρίζει πως «πριν απόδυόµισι χρόνια υπήρχε ελπίδα, τώρα όλα είναι συγκρατηµένα».

Οσο για τη σχέση του µε τον διάσηµο γιο του Κίφερ, που είχε συλληφθεί επειδή οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ καιµπήκε στη φυλακή;

«∆εν τον βλέπω συχνά. Θα ήθελα να βρισκόµαστε συχνότερα, αλλά επικοινωνούµε», λέει και δηλώνει πως είναι υπερήφανος που ο ίδιος δεν µοιάζει στον δικό του πατέρα και επαινεί τα παιδιά του.

Ανέπρεπεναβάλει µιαφράσηκατακλείδα για τη ζωή του, τι θα επέλεγε; «Εµαθα ευτυχώς νωρίς στη ζωή µου να παθιάζοµαι. Παθιαζόµουν κι εξακολουθώ να παθιάζοµαι ακόµη, κι αυτή τη στιγµή. Το πάθος είναι ο οδηγός, το κλειδί στη ζωή µου».