Κάνει επιτυχία 443 χρόνια µετά!

Σηµειώστε αυτή τη φράση: Spem inalium nunquam habui. Ητοι,ελπίδα δενέχω άλλη (από τον Θεό). Μια φράση, ένας τίτλος σεµια γλώσσα νεκρή,ένα µουσικό κοµµάτι, αργό, µακρόσυρτο, ένας σκοτεινός θρήνοςαπόεκείνους τουςυποβλητικούς του γρηγοριανού µέλους (που το έλειωσαν οι Enigma).

Και όµως. Λες και χρειάστηκε να περάσουν κάπου τεσσερισήµισι αιώνες για να κάνει την επιτυχία που του αναλογούσε (προφανώς). ∆εν είναι σίγουρο ότιείχε τόσο µεγάληεπιτυχία αυτό το παράξενο µοτέτο του βρετανού συνθέτη Τόµας Τάλις, τον οποίοκάποιοι θεωρούνσταρτηςεποχής του – σταρκαι ωραίο ακόµη και γιατα τότεπρότυπα. Αλλοι, πάλι, φτάνουν να τον συγκρίνουν – και οπτικά – µε τον Τζόνι Ντεπ.

Ποιο (συγκινητικό)Adagio του Αλµπινιόνι, ποιος «Καρυοθραύστης» του Τσαϊκόφσκι; Ποιοι(ιρλανδοί)ιερείς, το σχήµα The Priests, όνοµα και πράµα, ή οι Ισπανοί µοναχοί που τελευταία έγιναν µόδα στην Κεντρική Ευρώπη και κυρίως στηφιλόµουση Βρετανία, που της αρέσει να ανακαλύπτει νέαακούσµατα; Τους ξεπέρασεσεαπήχησηστο ευρύ κοινό ο δεκάλεπτος και πλέον θρήνος µε τη διαπεραστική γυναικεία φωνή, που χάνεται σε µια θάλασσα κατάνυξης και ανδρικών και γυναικείων φωνών.

Και να σκεφθεί κάποιος ότι το 1568 όταν έγραψε το Spem in alium nunquam habui ο Τάλις είχε τη φήµητου διανοούµενου συνθέτη που έγραφε ιδιαίτερα πολυφωνικά έργα (να βοηθούσε καιηπολυφωνία σε αυτό;) και θεωρήθηκε µουσικός «αναµορφωτής» – κυρίως στην απλότητα – για τη λειτουργία της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Πολλά λέγονταικαι ακόµηπερισσότερα εννοούνται για τον τρόπο µε τον οποίο ο Τάλις κατάφερε από µουσικός σεένα µικρόµοναστήρι στο Ντόβερνα γίνειάνθρωπος-κλειδί στοΒασιλικό Παρεκκλήσι του Λονδίνου. Και να φανταστεί κάποιος ότι είχε µείνει στον δρόµο όταν η κόντρα του Ερρίκου Η’ µε τη Ρωµαιοκαθολική Εκκλησία είχε κλείσει πολλά παλαιά µοναστήρια, όπως εκείνο που τον είχε προσλάβει.

«Thomas Tallis:
Spem in alium» (Linn Records)
και σε Super Audio CD µε 4.1
κανάλια ή µε δια- δικτυακή αγορά σε ήχο Studio Master-Flac