… και το θηρίο Σαρκοζί

Τι μαθαίνουμε για τον Νικολά Σαρκοζί; Τίποτα πολιτικάντικο, τίποτα για το κόμμα του, τίποτα για την προσωπική ζωή του. Μαθαίνουμε όμως ότι κουτσαίνει ελαφρά, ότι τσιμπολογάει διαρκώς, ότι έχει φρικαλέα προφορά στα αγγλικά, ότι τον ελκύει καθετί που λάμπει, ότι «δεν διαθέτει την κουλτούρα της κουλτούρας», ότι είναι ανυπόμονος, με ζωική ενέργεια έξω από το συνηθισμένο και με υπερτροφικό Εγώ. «Αν δεν υπήρχα θα έπρεπε να με εφεύρουν», λέει πριν από τον πρώτο γύρο στη Ρεζά. Ολα αυτά όμως, ταιριάζουν στον μέσο όρο των πολιτικών, Γάλλων, Αγγλων, Πορτογάλων και… Ελλήνων. Γι΄ αυτό και είναι πιο σημαντική η ανελέητη πλευρά του φορέα της εξουσίας, που ξεπηδάει μέσα από τις παρατηρήσεις της συγγραφέως.

Ο Σαρκοζί αναφέρεται λ.χ. στους νέους, σημειώνοντας πως «το πρόβλημα είναι όταν γίνονται ανεξάρτητοι αλλά όχι φρόνιμοι». Συσκέπτεται για την εσωτερική ασφάλεια στην Κορσική, όπου παίζονται βρώμικα παιχνίδια στον χώρο των δημοσίων έργων, και «μιλάει στους μπάτσους σαν μπάτσος», προτρέποντάς τους «βαράτε, βαράτε, μην τους αφήνετε να πάρουν ανάσα». Αναγνωρίζει ότι θέλει να καταργήσει τον Λε Πεν, αλλά και να μεταστρέψει προς το μέρος του τη νεολαία που ψηφίζει Ακροδεξιά. Και όταν συναντά τον πρόεδρο Μπουτεφλίκα της Αλγερίας, συνειδητοποιούμε ακούγοντας τις συμβουλές του ότι ο κατοπινός πρόεδρος ούτε τα προσχήματα δεν τηρεί με τον παλαιστινιακό λαό, τον οποίο ξεχνάει συστηματικά στις ομιλίες του. «Δεν διεξάγω πολιτικό αγώνα, διεξάγω ιδεολογικό αγώνα», παραδέχεται μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών όταν εντοπίζει πρώην Σοσιαλιστές στις τάξεις του (Ερίκ Μπεσόν κ.ά.). Η πάστα του Σαρκοζί προκύπτει τελικά- όπως για όλους τους πολιτικούς- από το είδος της φιλοδοξίας του. Επισημαίνει μια μέρα η Ρεζά πως αν του στερούσαν την κοινωνική ζωή, θα μαραινόταν. Αν τον υποχρέωναν να αποσυρθεί στην απομακρυσμένη και γκρίζα Μομπέζ με τα εργοστάσια του χάλυβα, «θα ριχνόσουν στο ποτάμι», του λέει. Εκείνος όμως την αποστομώνει: «Θα γινόμουν ο βασιλιάς της Μομπέζ, σε δύο χρόνια!». Και μετά το τηλεοπτικό ντιμπέιτ, όταν ο Τύπος που τον πλαγιοκοπούσε αναγνώρισε την υπεροχή του, τον κατέγραψε να σχολιάζει: «Θα βρεθώ με ένα μέγαρο στο Παρίσι, με ένα παλάτι στο Ραμπουιγιέ, με έναν πύργο στο Μπρεγκανσόν. Ετσι είναι η ζωή!». Κλείνοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο που μοιάζει ανώδυνο και διαβάζεται ανάλαφρα, συνειδητοποιεί κανείς ότι – όπως το έγραψε και το προοδευτικό περιοδικό «Νouvel Οbservateur»- έχουμε εδώ το πορτρέτο ενός θηρίου από μια τίγρη.