Η τίγρη Γιασμίνα Ρεζά

«Εχω τα πάντα για να είμαι χαρούμενος. Ονειρεύτηκα ένα κόμμα, το έχω, ονειρεύτηκα τις καλύτερες υπουργικές θέσεις, τις πήρα, ονειρεύτηκα να γίνω ο κατάλληλος άνθρωπος, είμαι. Δεν νιώθω όμως διέγερση. Είναι τόσο σκληρό!» Είναι ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας, ο Νικολά Σαρκοζί, σε μια πολύ εύγλωττη ιδιωτική συνομιλία του με την πολυσυζητημένη θεατρική συγγραφέα, πεζογράφο και ηθοποιό Γιασμίνα Ρεζά πριν από τέσσερα χρόνια και κάτι. Εκείνη την εποχή, με τα χέρια του να μυρίζουν μπαρούτι από την εξέγερση των μεταναστών στα παρισινά προάστια, παντρεμένος ακόμη με την άπιστη Σεσιλιά και με αντίπαλο από την πλευρά των Σοσιαλιστών την εξαφανισμένη σήμερα Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ξεκινούσε ως υπουργός Εσωτερικών την εκστρατεία του για το ύπατο αξίωμα. Χωρίς να ανήκει στον κύκλο του, η 47χρονη τότε Ρεζά του είχε ζητήσει να παρακολουθήσει από κοντά ολόκληρη την καμπάνια. Και το έκανε ακολουθώντας τον παντού (από τα εργοστάσια έως τον αριθμό 10 της οδού Ντάουνινγκ) μέχρι και τη νίκη του στον δεύτερο γύρο τον Μάιο του 2007, με ζήλο και με μια φιλοδοξία η οποία μόνο με τη δική του μπορούσε να συγκριθεί. Οι κακές γλώσσες είπαν πως ονειρευόταν την καρέκλα της υπουργού Πολιτισμού. Εκείνη δήλωσε πως ήθελε να δαμάσει την έννοια του πολιτικού πεπρωμένου. Και εκείνος την προειδοποίησε ότι «ακόμα και να με κατεδαφίσετε, θα με ενισχύσετε». Το βιβλίο της κυκλοφόρησε στα τέλη του 2007 με τον τίτλο «Αυγή βράδυ ή νύχτα» και μεταφράστηκε μόλις στα ελληνικά από την εκδότρια της Εστίας (και διηγηματογράφο) Εύα Καραϊτίδη. Οποιος το θεωρήσει μπαγιάτικο, θα κάνει λάθος.

Ποιος από τους δυο τους βγαίνει κερδισμένος από αυτό το αφήγημα; Πριν από τρία χρόνια η εν θερμώ απάντηση θα ήταν, «και οι δύο». Διότι η Ρεζά δεν έκανε την αγιογραφία του «Σαρκό» ούτε τον δίκασε, αλλά έχτισε το λοξό πορτρέτο του ως πολιτικού που κυνηγά τον χρόνο, καταφέρνοντας μάλιστα να μετασχηματίσει το ρεπορτάζ σε λογοτεχνία. Σήμερα όμως που ο Σαρκοζί επιβεβαιώνει τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ε.Ε. το σκληρό προφίλ του, σήμερα που εκδιώκει τους Ρομά, που δυναμιτίζει το συνταξιοδοτικό σύστημα, που σιγοντάρει την Ανγκελα Μέρκελ στη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή πολιτική της κ.ο.κ., σήμερα ίσως και να τον ενισχύει ένα τέτοιο βιβλίο. Διότι τον εξανθρωπίζει. Και μπερδεύει τον αναγνώστη. Διότι όταν σε περιόδους κρίσης προβάλλονται τα τρωτά ενός πολιτικού, ο πολιτικός γίνεται «ένας από μας». Και τότε δημιουργείται στην κοινή γνώμη η ψευδαίσθηση ότι το χάσμα ανάμεσα στην εξουσία και στον λαό μικραίνει, κλείνει. Ο,τι πιο παραπλανητικό δηλαδή, τέτοιες ώρες…