Μια Ελπίδα γεννιέται από την τζαζ

Και αν είναι τζαζ, τι την πειράζει; Αν είναι, όµως, να τη συνδέσουν µε κάποια άλλη, αυτή ας είναι η Μπιγιονσέ που δεν είναι τζαζ, αλλά… και τι είναι τζαζ πια σήµερα; Μα, όλα! Ολα φυσικά και αµετάκλητα.

Η Εsperanza Spalding, 26 χρονών, ελπίδα (όπως το όνοµά της) της τζαζ και άλλων µουσικών ειδών επίσης.

Στηνεπόµενηγωνία είναι πολύ πιθανό να την περιµένει βραβείο Γκράµι στην κατηγορία Best New Artist. Ελπίδα για το µέλλον δηλαδή.

Από το Ορεγκον η δεσποινίς, η µαµά της µε ρίζες ισπανοουαλικές, γέννηµα – θρέµµα Νότιας Καλιφόρνιας, ο µπαµπάς Αφροαµερικανός. Η νταντά από την Κούβα. Μέσα από την οικογένεια οι µουσικές επιρροές. Εξω από τηνοικογένεια, λίγο hipς-hop παραπάνω. Στην πορεία άρχισε ναδοκιµάζει τις φωνητικές της ικανότητες – τραγουδώντας στο µπάνιο και στα πορτογαλικά,αφού οι βραζιλιάνοι τραγουδοποιοί είναι η µεγάλη της αγάπη.

Ξαφνικός έρωτας στην πορεία µε το τσέλο, αλλά από τα 5 της η µικρή αρχίζεινα µαθαίνει βιολί. Μετά όµποε και κλαρινέτο, πριν γίνει πρώτη και καλύτερη στο κοντραµπάσο. Τι την εµποδίζει να γράψει και στίχους για τους Noise to Pretend,ροκ γκρουπ της γειτονιάς της; Τίποτε. Ολα ώς εδώ – σκέφτεται – όµορφα και ωραία. Μικρή και µικροκαµωµένη, µε ένα µπάσο φορτωµένη, πέρα δώθε µε το τρένο κυνηγάει το όνειρό της στη µουσική. Πολλές φορές αυτό (το όνειρο) κατεβαίνει σε άλλο σταθµόκαι η Εsperanza από πίσω να τρέχει και εκεί που είναι έτοιµη να µπει σε άλλο τρένο, µπαίνει στη µέση σαν σταθµάρχης οΠατ Μεθίνι – ο σωστός της τζαζ άνθρωπος – και την ξαναφέρνει στις σωστές της τζαζ τις ράγες. Στο δεύτερο άλµπουµ – «Chamber Music Society» –θαπεράσουν όλοι καλά,όσοι αγαπούν την κλασική, όσοι είναι τζαζο-προσηλωµένοι, όσοι απολαµβάνουν τηµουσική, σε όποια θέση και αν βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων (ή στις λίστες του downloading). Θαυµαστής της Εsperanza, η αυτού εξοχότης ο Πρινς – ενώ ο Μίλτον Νασιµέντο πιο πολύ από θαυµαστής – έχει συµµετοχή καιστο άλµπουµ. Εκείνητραγουδάει αµέριµνα το «Wild Is the Wind», την επιτυχία του Τζόνι Μάθις – και αυτό είναι κάτι που σίγουρα θα θέλεις να ακούσεις.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com

Στον αφρό των ηµερών

n «Ιn The Dirt» του Sean Carey, τον οποίο συναντάµε στην κοµπανία του Bon Iver και έχει τώρα καινούργια δικά του. «Αυτό το τραγούδι», λέει, «είναι ένας ύµνος σε εκείνους που θέλουν να µοιραστούν µε έναν άνθρωπο όλη τους τη ζωή».

n «Walk Through Walls» της Kyla La Grange. Αν και αρχίζει µε 80s αέρα (που δεν µου κολλάει πολύ), εξελίσσεται σε κάτι δυναµικό, µαχητικό και έτοιµο να περάσει µέσα από τον τοίχο. Με τη βοήθεια της µις Λα Γκραντζ βέβαια.

n «Tighten Up» των The Black Keys σε παραγωγή του Danger Mouse. Τα µπλουζ τώρα, αυτήν τη στιγµή, καυτά. Ξεκλειδώστε αµέσως και κλειδώστε πίσω µη χαθεί τίποτε από εκεί µέσα. Ανεκτίµητο. n «Rocket» των Goldfrapp. Το ντουέτο από τη Βρετανία, η µις Γκόλντφραπ και µια απογειωτική σύνθεση ακριβείας.

n «Snow in Paris» του Herr Styler. Αν περιµένεις να δεις άσπρη µέρα, να που χιόνισε! Στο Παρίσι. Ωραίο, ευχάριστο, ηλεκτρονικό, µε ποπ νιφάδες.


Παραµύθι

Στα βαθιά νερά, µε πολλές ιδέες για να ψαρέψεις στα δίχτυα. Φαντάζοµαι κάπως έτσι βγήκε στα ανοιχτά το «Misspent» – η πρώτη κυκλοφορία του Jan van de Engel (από την 64 millimeters), ένα άλµπουµ καθόλου στατικό, ένα τοπίο από ήχους που αλλάζουν και παίζουν µε τις διαθέσεις. Το κάδρο µπαίνει από την αρχή, από το µπάσο της εισαγωγής στο Cinderella – «make me shine, make me glow»– σαν παραµύθι που ετοιµάζεται να αρχίσει. Βιµπράφωνο, σαξόφωνο, κοντραµπάσο, φωνή σε κινηµατογραφική, σχεδόν,µυστική συµφωνία που περνάει εύκολα από το ονειρικό στην καταιγιστική δράση και από εκεί σε εσωτερικά σκαµπανεβάσµατα, µε ποπ και electronica και µε πειραµατισµούς που δεν αποµακρύνονται –ούτε αυτοί – από τη φίνα κοψιά που έχει το «Μisspent» µέχρι το τέλος. ∆εν λείπουν άλλωστε και οι «έξυπνες» downtempo πινελιές. Ολα µέσα σε αυτό είναι τελικά χρήσιµα και φιλικά για ωραίες ακροάσεις.


Hρωες και ξωτικά

Oι Duke Sπrit αγαπηµένοι, οι National αξιολάτρευτοι, οι Midlake συµπαθέστατοι, οι Heavy έξοχοι, η Μarietta Fafouti αξιοπρόσεκτη, η Κid Moxie θαυµάσια και εδώ, έτσι, όπως όλα αυτάκαι άλλα πολλά, «δένει» σε διπλό δεµάτι – στη συλλογή «Long missed heroes» (Spicy) _ ο Dimitris Papaspyropoulos που προτείνειµουσική διαδροµή, από αυτές που ακολουθείς ώσπου ναφτάσεις στο τελευταίο κοµµάτι. Με την περιέργεια για το τι έρχεται µετά.