ΜΕ ΞΕΝΑ ΚΟΛΥΒΑ

Η Ιεραρχία τηςΕκκλησίας της Ελλάδος έλαβε χθεςµια απόφαση και τηνκοινοποίησε µε την αυτάρεσκη επισήµανση ότι συνιστά συµβολή στην προσπάθεια να αντιµετωπισθεί η οικονοµική κρίση:

– Για το 2011, ενώ εκτιµά ότι χρειάζεται για το ποιµαντικό έργο της περί τους εξακόσιους νέους ιερείς, θα ζητήσει από την Πολιτεία να διορισθούν µόνο τριακόσιοι. (Σχετικό ρεπορτάζ στη σελίδα 16).

Παρά το περιτύλιγµα της«αναγνώρισης της κρισιµότητας των καταστάσεων» που συνοδεύει αυτή την ανακοίνωση, η απόφαση για περιορισµούς στην πρόσληψη ιερέων κατά το τρέχον έτος έχει στοιχεία υποκρισίας.

Είναι απλώς µια ιδιότυπη «διευκόλυνση» προς τοΚράτος χωρίς κόστος για την Εκκλησία.

Η Ιεραρχία δεν αναλαµβάνει να καλύψει η ίδια το κονδύλι των προσλήψεων ενός αριθµού ιερέων επειδή συναισθάνεται την κρίση και επιθυµεί να ελαφρύνει από το σχετικό βάρος τον κρατικό προϋπολογισµό.

Απλώς θαπροσλάβειλιγότερουςιερείς από όσους συνήθως προσλαµβάνει, στέλνοντας πάντα τον λογαριασµό για τη µισθοδοσία, την περίθαλψη και τη συνταξιοδότησήτους στοΓενικό Λογιστήριο του Κράτους.

Δεν συνεισφέρει στο δηµόσιο ταµείο εξ ιδίων πόρων, απλώς προθυµοποιείται να τοεπιβαρύνει λιγότερο. Με αυτόν τον τρόπο, θα λείψουν ενδεχοµένως ποιµαντικές υπηρεσίες από τους πιστούς, θα επιβαρυνθεί ασφαλώς λιγότεροτο κράτος,αλλά δεν θα πληρώσει περισσότερα η ίδια!

Το θέµα θα µπορούσε να περάσει απαρατήρητο εάν δεν υπήρχε µια συζήτηση πουχρονίζει:ο διαχωρισµός της Εκκλησίας από το Κράτος.

Εάν είχε επισυµβεί αυτός οδιαχωρισµός, το κόστος τηςµισθοδοσίας και συνταξιοδότησης των ιερέων θα βάρυνε κατά κύριο λόγο τα οικονοµικά της Εκκλησίας ανεξάρτητα από τη µέριµνα που θα απολάµβαναν ως πολίτες από την πλευρά του κράτους.

Οπότε δεν θα συζητούσαµε καν. Αυτό όµως δεν ισχύει τούτη τη στιγµή και θα περάσει καιρός µέχρι να ισχύσει. Εάν µέχρι τότε το µόνοπου είναι διατεθειµένη να προσφέρει η Εκκλησία στην προσπάθεια να κλείσουν οι τρύπες στα δηµόσιαοικονοµικά είναι η µείωση της ετήσιας πρόσληψης ιερέων, η προσφορά είναι σαν να µην έγινε ποτέ.

Οπως διδάσκει η χριστιανική θρησκεία, αξία έχει τι κάνει κάποιος εκ του υστερήµατος και όχι εκ του περισσεύµατος. Αλλιώς είναι σαν να προσπαθεί «να αγιάσει µε ξένα κόλυβα», όπως λέει ο λαός.