Σέξι ελληνική ιστορία

Η ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα έχει αναδειχθεί σε… σέξι θέμα το οποίο ενδιαφέρει το ευρύτερο κοινό και φυσικά τους ειδικούς που σφάζονται στην ποδιά της για τις ιδεολογικές χρήσεις της. Ετσι, το 2011 θα ξεχωρίσουν: Η μελέτη της Εφης Γαζή «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια: ιστορία ενός συνθήματος» (1880-1930) (Πόλις), που αναδεικνύει τον χαρακτήρα και τους προσανατολισμούς του συντηρητισμού στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Η συναφής (σε άλλο πεδίο) μελέτη του νεοελληνιστή Δημήτρη Τζιόβα για τον «Μύθο της Γενιάς του ΄30» (Πόλις), ο οποίος έθεσε και έθιξε καίρια ζητήματα καλλιτεχνικής πρωτοπορίας, ταξικής αντιπαλότητας και πολιτισμικής ιδεολογίας και ταυτότητας. Το συλλογικό έργο «Η Μικρασιατική Καταστροφή και οι πρόσφυγες». Μια νέα ματιά, σε επιμέλεια Α. Λιάκου και Εφης Γαζή (Νεφέλη), με άρθρα για την τουρκική οπτική στα πράγματα. Η σφαιρική (και κοινωνικά ευαίσθητη) ανάλυση της σκούρας γαλάζιας και μαύρης περιόδου 1954-1974 στους δύο νέους τόμους της «Ιστορίας της Ελλάδας του 20ού αιώνα», σε επιμέλεια του καθηγητή Χρήστου Χατζηιωσήφ (Βιβλιόραμα). Η (μερική) παρουσίαση του ζητήματος της συνεργασίας μετά την αποχώρηση των Γερμανών στο «Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη: Επιβιώσεις του δωσιλογισμού στη Μακεδονία 1945-1974» του Στράτου Δορδανά (Εστία). Αλλά και η εναλλακτική βιογραφία της ιστορίας από τον καθηγητή Αντώνη Λιάκο στο «Αποκάλυψη, Ουτοπία και Ιστορία» (Πόλις).