Μην αφήνεις το κακό να µπει

Ο,τι ευρωπαϊκό πιάνουν, το µαλάζουν.
Από ανικανότητα;
Καθόλου. Από εµπορικότητα. Γιατί, σου λέει, όσο πιο νιανιά τόσο ο αµερικανός θεατής του Γουαϊνόµινγκ θα το καταλάβει καλά. Το λένε «Ασε το κακό να µπει» – «Let me in». Οµως εγώ το λέω «µην αφήνεις το κακό να µπει»!

Ο Ματ Ριβς λοιπόν. Ενα όνοµα που µπορεί συντόµως να εξαφανιστεί. Ο αθεόφοβος – ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης – έκανε ό,τι µπορούσε για να µετατρέψει το σουηδικό αριστούργηµα του Τόµας Αλφρεντσον και του 2008 «Lat Den Ratte Komma In» («Ασε το κακό να µπει») σε χαλκοµανία αµερικανική. Για να καταλάβεις, πρώτα πρέπει να δεις το σουηδικό και ύστερα το αµερικανικό.

Θα καραφλιάσεις. Οαθεόφοβος διατήρησε το σχήµα καιµετέτρεψε τοπεριεχόµενο σε δύο ταινίες. Οπου η πρώτη κλωτσάει διαρκώς τη δεύτερη. Και τούµπαλιν. ∆ηλαδή στην πρώτη δύο πιτσιρίκια (η Αµπι και ο Οουεν) φλερτάρουν ακατάπαυστα. Και δηλαδή στη δεύτερη (ταινία) η Αµπι επιδίδεται σε βαµπιρισµό επιπέδου «ρουφήξτε και την τελευταία σταγόνα αίµατος και µετά κάντε εµετό».

Το εξηγώ γιανα µην παρεξηγηθώ. Η ιστορία του Αλφρεντσον βρίσκεται µακριά από τον ρεαλισµό. Ο βαµπιρισµός της µικρής Ελι (στη σουηδική ταινία) είναι το αποκύηµατης φαντασίας του µικρού Οσκαρ. Η Ελι δεν είναιυπαρκτό πρόσωπο. Απλώς ο Οσκαρ, έναταλαιπωρηµένο δωδεκάχρονο από τη µοναξιά, τον κυνισµό, την αδιαφορία της µητέρας τουκαι τον χλευασµό των συµµαθητώντου, µέσα στηναδυναµία του καταφεύγει σε ένα πρόσωπο φανταστικό. Και αφού το πρόσωπο είναι φανταστικό, γι’ αυτό είναι «νεκρό». ∆ηλαδή βρικόλακας µικρός. Γι’ αυτό η φανταστική Ελι είναι της ίδιας ηλικίας µε τον Οσκαρ. Γι’ αυτό ουδείς, πλην εκείνου, τη βλέπει. Γι’ αυτό διαρκώς τησυναντάει στο χιόνι και στο σκοτάδι. Και γι’αυτό η Ελι _ δηλαδή η φαντασία του Οσκαρ _ρουφάει το αίµα των ζωντανών. ∆ηλαδή η Ελι είναι ο άγγελος εκδικητής του Οσκαρ. Οσα δεν πιάνει η αλεπού τα κάνει κρεµαστάρια. Και δηλαδή η Ελι σκοτώνει τα ήδη «νεκρά» πρόσωπα µια «νεκρής» από ανθρω πιά και αισθήµατα σουηδικής κοινωνίας. Αφού, σου λέει, είναι «νεκροί», ας τους αποτελειώσουµε. Με απλά λόγια, οΟσκαρ είναι το σύµβολο µιας αναρχικής αλλά σιωπηλής, υπόγειας, οργισµένης ψυχής. Η επιτοµή της νέας γενιάς. Γιατί οι προηγούµενες γενιές, εγκατεστηµένες σε κάθε λογής εξουσίες, της ρουφάνετο αίµα. Ο Οσκαρ είναι η εκδίκηση του καλλιτέχνη και η ασίγαστη οργή του παιδιού. Αντε τώρα οι Αµερικανοί να τα καταλάβουν όλα αυτά. Ψιλάγράµµατα για την πιτσιρικαρία των multiplex.

Τι συµβαίνει εδώ; Ραδιόφωνο, χορωδίες, προσευχές και ΡόναλντΡέιγκαν. Η Αµερικήείναι καλή και δεν θα πάψει να είναι καλή. Ως ειρωνεία. Αρα ο Ριβς επιδίδεται σε εύκολο πολιτικό σχολιασµό. Ετσι από τη σχέση των δύο µικρών αφαιρεί κάθε ροµαντισµό. Ακόµα, το casting των δύο παιδιών είναι εντελώς άστοχο και για την ουσία της ταινίας υπονοµευτικό. Το βλέµµα της µικρής Ελι στη σουηδική εκδοχή εντελώς µελαγχολικό. Το βλέµµα της Αµπι ακατοίκητο. Και το χειρότερο, κανείς από τους δύο δεν πείθει ότι είναι δώδεκα ετών. Πάµε παρακάτω. Ιχνος διαλεκτικής σχέσης ανάµεσα στα δύο πιτσιρίκια και τον βαµπιρισµό. Ετσι το κακό (δηλαδήο βρικόλακας)

είναι αντιπαθητικό, εµετικό και αληθινά κακό.

Το κακό στη σουηδική ταινία είναι καλό. Στοιχειώδης αντιστροφή. Ετσι ο Ριβς αποφλοιώνει κάθε ίχνος ουσίας. Τι µένει; Ο βαµπιρισµός. Οπως η µικρή Αµπι ρουφάει κάθε σταγόνααίµατος, το ίδιο κι αυτός. Στραγγίζεικάθε σταγόνα γοητείας, ουσίας και σκέψης από το αριστούργηµα το σουηδικό. Το copy paste στην τέχνη κάνει κακό. Μην το αφήνεις να µπει στο δικό σου µυαλό!
{{{ video }}}

∆ιαφηµιστική καµπάνια

Η Pfizer – κολοσσιαία φαρµακευτική – δενανακάλυψε το φάρµακο για τηνόσο του Πάρκινσον. Ακόµα. Κρίµα. Οµως προσπαθεί. Και προς το παρόν «στέλνει» τον Τζέικ Τζίλενχαλ ναφροντίσειτην πάσχουσα Αν Χάθαγουεϊ. Κάτι είναι κι αυτό. Οµως ανακάλυψε το Viagra. Το φάρµακο για τη θεραπεία της «ασθένειας της ψωλής». Ετσι ακριβώς. Οπως το λένε στη ροµαντική δραµατική κοµεντί «Αγάπη σαν ναρκωτικό» («Love and other drugs») του Εντουαρντ Ζούικ.

Κατά βάθος, πλάτος και µήκος, εντελώς διαφηµιστική καµπάνια. Οµως, για να λέµε και του στραβού το δίκιο, καλοφτιαγµένη και κυρίως καλοπαιγµένη. Ολίγον ανάποδη και ολίγον ψαγµένη. Γιατί εκείνος, ο Τζέικ Τζίλενχαλ, υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία «κωµωδία», είναι ιατρικός επισκέπτης. Νέος, γοητευτικός και µπήχτης. Γιατί εκείνη, η Αν Χάθαγουεϊ, υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα στην ίδια κατηγορία, είναι απελπισµένη. Μόλις στα 25 και στο πρώτο στάδιο του Πάρκινσον εγκατεστηµένη. Και παρ’ όλα αυτά εντελώς ανάποδη και εχθρική να συνάψει αισθηµατική σχέση. Γι’ αυτό µόνο σεξ και κρεβάτι. Ετσι συµβαίνει µια κωλοτούµπα, από τις ελάχιστες στην αµερικανική, ροµαντική κοµεντί. Αισθηµατίας ο φαλλοκράτης. Και σεξοµανής ηαισθηµατίας. Και το πιο ανάποδο; Οσο εκείνος ανεβαίνει επαγγελµατικά τόσο εκείνη αρρωσταίνει. Τα ετερόκλητα έλκονται.

Παρηγοριά στον άρρωστο λοιπόν. Τέλος πάντων. Ο Ζούικ προσπάθησε να διαχειριστεί µια δραµατική ιστορία όσο πιο ανάλαφρα µπορούσε. Με ισορροπία. Συνεργός του το καστ των δύο πρωταγωνιστών. Εκπληξη ο Τζίλενχαλ. Από τους καλύτερους ρόλους του. Το ίδιο και η Χάθαγουεϊ. Με εντάσεις, θυµό, δύναµη και ψυχή. Μπράβο της. Παραδίπλα, ο τρίτος της παρέας, ο Ολιβερ Πλατ. Κι αυτός µέσα στον ρόλο του. ∆ιασκεδαστικός και ξεχωριστός.

Στο περιθώριο δύο παλιές καραβάνες. Η ΤζιλΚλέιµπουργκ (1944-2010) εµφανίζεται για ελάχιστα λεπτά. Πέθανε είκοσι µέρες πριν την πρώτη δηµόσια αµερικανική προβολή της ταινίας. Και ο Τζορτζ Σίγκαλ. Με πατηµένα τα 75. Να τα χιλιάσει. Από τιςατάκες κρατάω µια. Αποτυπώνει το πρόβληµα της ταινίας «Αυτό δεν είναι αρρώστια, αλλά ρωσικό µυθιστόρηµα». ∆ηλαδή Τολστόι. Με έναν λόγο, ούτε κρύο ούτε ζέστη!

{{{ video }}}

Τα χέρια ψηλά

«Ρόδα τσάντα και κοπάνα» του Οµηρου Ευστρατιάδη, σχεδόν τριάντα χρόνια µετά. ∆ιαβάζω από το δελτίο Τύπου (γιατί δεν έγινε προβολή προς αποφυγήν κανιβαλισµού από την κριτική), «ο πάµπλουτος και«αυτοδηµιούργητος» µαφιόζος Pit Paras (Κώστας Βουτσάς) αποφασίζεινα επιστρέψει στην Ελλάδα και να επενδύσεισε µια µπίζνα διαφορετι κή από τις άλλες». Συµµετέχουν Ντούζος, Φιλίνη, Χρονοπούλου, Μανθόπουλος και άλλοι πολλοί. Γκεστ σταρ ο Κατσουράνης και φιλική συµµετοχή ο Φλωρινιώτης. Τι να πει κανείς. Σε αυτή τη χώρα όλα είναι πιθανά!

{{{ video }}}
Επική πληξάρα

«Οι συνέπειες του έρωτα» (Le Conseguenze dell’ Amore) του Πάολο Σορεντίνο. Ενας µεσήλικος(Τόνι Σερβίλο) σε ελβετικό ξενοδοχείο. Να ντύνεται, καπνίζει, πηγαινοέρχεται, πάσχει από αϋπνία και να µεταφέρει σε τράπεζα µερικά εκατοµµύρια δολάρια. What is this? Ούτε που µε νοιάζει.

Κάπου στο βάθος, νεαρή λαχταριστή γκαρσόνα να ξεροσταλιάζει πότε µε τον κύριο θα πέσει στο κρεβάτι. Εντελώς στυλιζαρισµένο. Πληξάρα επικών διαστάσεων!

{{{ video }}}

Πανκ βιογραφία και παραµύθι

«Sex &Drugs & Rock& Roll» του Μάικ Ουάιτκρος. Μια δήθεν φουριόζικη αναπαράσταση στιγµών απότην ταραγµένη ζωή του Ιαν Ντιούρι (1942-2000), του βρετανού τραγουδιστή, στιχουργού, ζωγράφου, εν γένει αρτίστα, αρχηγού των Blockheads που έκανε θραύση στη σκηνή του New Wave και του Punk τη δεκαετία του εβδοµήντα. Σακάτης από επτά χρονών από πολιοµυελίτιδα, κατοικηµένος µε µνήµες πατρικής βαναυσότητας. Τα γνωστά. Ο σκηνοθέτης προσέγγισε µια ιστορίατόσο θλιβερή όσο και (επαγγελµατικά) λαµπερή, µε πρωτοφανή ελαφρότητα. Εκοβε και έραβε στο µοντάζ µε ρυθµούς συρραπτικής µηχανής. Υπερκινητικότητα που κρύβει σεναριακή επιπολαιότητα και σκηνοθετική ανικανότητα. Κοντά σ’αυτά, και ο πρωταγωνιστής Αντι Σέρκις να µιµείται εντελώς εξωτερικά. Βαρέθηκα από τα πρώτα δέκα λεπτά!

{{{ video }}}

«Μαλλιά κουβάρια»
(Tangled) του Νέιθαν Γκρίνο. Καλοπεριποιηµένο animation για µικρά παιδιά.Κακιά µάγισσα βουτάει τη Ραπουνζέλ, χρυσοµαλλούσα µικρή πριγκίπισσα, και τη σφραγίζει σε αποµονωµένο πύργο.

Ενας πανούργος νεαρός κλέφτης ερωτεύεται τη χρυσοµαλλούσα, που τα µαλλιά της διαθέτουν µαγικές ιδιότητες, και έτσι εκείνοι έζησαν καλά και τα µικρά παιδιά ακόµα καλύτερα. Πολύ καλή η ελληνική µεταγλώττιση µε Αλκηστη Πρωτοψάλτη (µάγισσα), Ιωάννα Παππά (Ραπουνζέλ) και Παναγιώτη Μπουγιούρη ως Φλιν.

{{{ video }}}