Ιστορίες υποκριτικής και αρχιτεκτονικής

Ο Χαβιέ Μπαρδέµ σύντοµα θα γίνει πατέρας. Και όπως σηµειώνει ο δάσκαλός του στην υποκριτική, ο Αργεντινός Χουάν Κάρλος Κοράτζα, «διανύει µια πλούσια περίοδο. Είναι το διάστηµα που απολαµβάνει τον έρωτα και τους καρπούςτου, έχοντας φτάσει σε ένα επίπεδο ωριµότητας όπου σκέφτεται λιγότερο τον εαυτό του και περισσότερο τους άλλους».

Ο 41ετών Χαβιέ Μπαρδέµ είναι ένας από τους πιο αξιοθαύµαστους ηθοποιούς του κόσµου. Στο βιογραφικότου έχει το Οσκαρ β’ ανδρικού ρόλου για την ταινία των αδελφών Κοέν «Καµία πατρίδα για τους µελλοθάνατους», τις συνεργασίες του µε διάσηµους και απαιτητικούς σκηνοθέτες, όπως οι Πέδρο Αλµοδόβαρ, Γούντι Αλεν, Μίλος Φόρµαν, Τέρενς Μάλικ. Κι αν λάβει κανείς υπόψη τα λεγόµενα του ζωγράφου και σκηνοθέτη Τζούλιαν Σνάµπελ, «ο Χάβι βυθίζεται τόσο πολύ σε ό,τι κάνει, µε τόσηαυτοσυγκέντρωση και πατώντας πολλά και διαφορετικά κουµπιά, από το χιούµορ στην απόγνωση, που δεν του φαίνεται καθόλου ότι υποκρίνεται». Τίποτα όµως δεν τον έφερε στα όρια της δοκιµασίας του όσο ο ρόλος του στην ταινία του Αλεχάντρο ΓκονζάλεςΙναρίτου «Biutiful», που προβλήθηκε τον περασµένο Μάιο στις Κάννες, από όπου έφυγε µε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού. «Αυτή η ταινία είναι για εµένα το πριν και το µετά στην καριέρα µου», είχε πει σε µια συνέντευξή του για τον ρόλο ενός εγκληµατία που µαθαίνει ότι είναι σοβαρά άρρωστος και αντιµετωπίζει αµίλητος τον θάνατο. «Ενας ρόλος µοιάζει µε ένα κτίριο. ∆εν έχωασχοληθεί µε την αρχιτεκτονική,αλλά φαντάζοµαι πως πρώτα πρέπει να ετοιµάσεις τα σχέδια, να ρίξεις τα θεµέλια, µια συµπαγή βάση που έχει νακάνει µε τον χαρακτήρα. Και από εκείνο το σηµείο να αρχίζεις να χτίζεις. Μόλις αυτόγίνει σαφές, µπορείς να προσθέσεις περισσότερες λεπτοµέρειες. Οµως πρώτα από όλα πρέπει να σκέφτεσαι», εξηγεί οΜπαρδέµ. Ο οποίος λέει ότι έµαθε από τη µητέρα του,επίσης ηθοποιό, να προσεγγίζει µε αυτήν τη µέθοδο τους ρόλους του.

«Με γοήτευε νατην ακούω να µαθαίνει τους ρόλους της. Είχε ένα µεγάλο χειρόγραφο µε έναν µονόλογο και ξεκινούσε να µιλάει. Μετά σταµατούσε και διόρθωνε τον εαυτό της. Επέστρεφε στην αρχή και αυτό έκανε σε όλη τη διάρκεια που δούλευε τον ρόλο της. Το µάθηµα που πήρα από αυτήν τη διαδικασία ήταν ότι, για να κάνεις τέχνη, πρέπει να δουλέψεις πολύ σκληρά.Η τέχνη δεν υπάρχει µόνο ως ταλέντο. Υπάρχει ως προσπάθεια, δουλειά και κριτική».