[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τι ετήσια συνδροµή να κάνω φέτος;

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή αγοράζω ετήσιο εισιτήριοδιαρκείας για τα µέσαµεταφοράς της Αθήνας. Μια καρτούλα που µου φέρνει ρίγη εθνικής υπερηφάνειας (ο καθένας µε τα ρίγη του,άλλοι προτιµούν να ριγούν µε αεροπλάνα F16, εγώ µε τρόλεϊ και λεωφορεία, τραµ και Μετρό) ένα επίτευγµα της χώρας µου,της πόλης µου, και εµού προσωπικώς. Να µπορείς να µπαίνεις όποτε θες σε όποιο µέσο θες, να έχεις επιπλέον µπροστά σου τηνπροοπτικήνα µάθεις όλες τις γραµµές µέχρι να βγεις στησύνταξη, τότε που δεν θα χρειάζε ται να κάνεις άλλη δουλειά πέρα απότο να κυκλοφορείς. Φέτος όµως πέρασαν οιµέρες, τελειώνει οχρόνος, καιακόµα δενπήγα ναπάρω την κάρτα µου. Ουσιαστικά εδώ και δύο εβδοµάδες πηγαίνω παντού µετα πόδια,αφού τα µέσαµαζικής µεταφοράς απεργούν.Είναι τα καλά της Κυψέλης, µπορεί παλικάρια να ζούµε στα στενά, αλλά αν θέλουµετσάρκα στο Σύνταγµα είµαστε εκεί σε µισή ώρα µε κανονικό περπάτηµα, και για τους Αµπελόκηπους θέλουµε τρία τεταρτάκια. Επιπλέονκάνω καθηµερινή άσκηση,όχι µόνο γυµναστικήςαλλά και συµβιβασµών µε την πραγµατικότητα. Αυτοί είµαστε, λέω στον εαυτό µου καθώς γυρίζω στο πλάι για να τρυπώσω στο πεζοδρόµιο από τον χώρο που άφησαν ταπαρκαρισµένα αυτοκίνητα καιτα µηχανάκια, πάψε να αγανακτείς, και το καλάµι µου σκοντάφτει στο τσιγκέλι για την µπαγκαζιέρα. Εισπράττω µια µελανιά και συνεχίζω απτόητη. Κοιτάζω το ρολόι, αν διανύω τις αποστάσεις πιο γρήγορα ή πιο αργά κάθε µέρα. Αντί για εισιτήριο διαρκείας σκέφτοµαι µήπως αγοράσω εκείνο το µηχανάκι που φοράς σαν βραχιόλι και µετράει χρόνους, χιλιόµετρα, καρδιακούς παλµούς, όλα. Το µόνο κακό, σωµατικά, είναι ότι βγάζω κάλους στις πατούσες. Αντί για εισιτήριο διαρκείας, φέτος µάλλον θα κάνω συνδροµή ετήσια στην πεντικιουρίστα.