[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο πελάτης έχει πάντα περιθώρια για σνοµπάρισµα

Hθελε η µουσαφίρισσά µου η Παριζιάνα ψώνια στο Κολωνάκι, πέταξα απότη χαρά µου κι εγώ. Τιθαυµάσια ευκαιρία σε εποχές πουγενικά δεν περισσεύει ούτε χρόνος ούτε χρήµαούτε ηθικήδικαίωση γιατέτοιες δραστηριότητες! Ξεκινήσαµε µε κέφι συµπυκνωµένο δέκα τουλάχιστον τέτοιωνεξορµήσεων πουείχαµε επιθυµήσει τα προηγούµενα χρόνια και δεν τις είχαµε κάνει, και µπήκαµε ξεχειλίζοντας χαρά και θετικήδιάθεση στοµαγαζί µε τα διάσηµαελληνικά µοντέλα, να ενισχύσουµε τη ντόπια παραγωγή. Μας υποδέχτηκαν σανπαρείσακτες, σαν απρόσκλητες σε γιορτή ανακτόρων. Ωστόσο δεν υπήρχεάλλος πελάτης στοµαγαζί, θα δικαιούµασταν να ελπίζουµε πως άξιζε να µας δώσουν λίγη σηµασία. Λάθος άποψη. Ο,τι κι αν λέγαµε ήταν φάλτσο, ό,τι κι αν ζητούσαµε ήταν παράλογο. Ηταν σαν να περνούσαµε έναείδος εξετάσεων όπου είχαµε πιαστεί αδιάβαστες και µας απειλούσε ποινή τουλάχιστον να γράψουµε 100 φορές ότι…Τι αλήθεια ακριβώς θαγράφαµε; ∆εν ξαναπηγαίνω σε µαγαζί που δεν ξέρω απόπροηγούµενες έρευνες τις σταθερές τους συνήθειες. (∆εν ξέρετε ότι δεν έχουµε αυτά τα νούµερα εδώ; ∆ενέχετε ξανάρθει; ∆εν ξέρετε ότι τοποθετούµε τα ρούχα ανά απόχρωση; ∆εν ξέρετε πού είναι τα δοκιµαστήρια;) ∆εν ξαναζητάω από πωλήτρια ή πωλητή να µουφέρει κάτι στο δοκιµαστήριο, και δεν περιµένω να µε βοηθήσει να δοκιµάσω τα παπούτσια, όπως γινόταν την εποχή της µαµάς µου. Ή µήπως να γράψουµε εκατό φορές, «∆εν ξαναµπαίνουµε κεφάτες µε µαγαζί για να µην προκαλούµε σε µια πόλη όπου οφείλεις να είσαι µουρτζούφλης και θυµωµένος εναντίον όλων για να θεωρείσαιαξιοπρεπήςπαρουσία»; Ολα χρήσιµα. Ισως χρησιµότερο θα ήταν να γράφαµε 100 φορές, «Μόλιςµε υποδεχτούνµε αγένεια σε ένα µαγαζί,φεύγω αµέσως και δεν ψωνίζω τίποτεαπό ανθρώπους που µου φέρονται δυσάρεστα».