[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Παιδιά στη ζητιανιά

Νοµίζω ότι το µόνο είδος που υπόκειται απόλυτα στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς είναι οι ζητιάνοι. Εχουν πληθύνει πολύ τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα, άρα θα πρέπει να υπάρχει ζήτηση. Θα πρέπει να βγάζουν καλό µεροκάµατο εκθέτοντας τα παιδιά τους ή τα σκυλιάτους ή τιςπληγές και τα εγκαύµατά τους σε κοινή θέα. Περπατώ πολύ, τώρα τελευταία περπατώ συνέχεια λόγω απεργιών, και βλέπω παιδιά στη ζητιανιά να αυξάνονται καινα πληθύνοντα ι. Μια µέραγιορτινή µεπάρα πολύ κόσµο στο κέντρο, ήταν µια γυναίκαµε τρία µωρά στηΒουκουρεστίου, γωνία µεΠανεπιστηµίου. Αναρωτιέµαι αν έβγαλε περισσότερα λεφτά από τους µουσικούς που καµιά φορά έχουµε την τύχη να συναντάµε εκεί. Οι περαστικοί λυπούνται τα παιδιά και δίνουν κάτι. ∆εντα λυπούνται τόσο,που να µη δώσουν τίποτα, ώστε να αναγκάσουν τους γονείς να τα βγάλουν απότη ζητιανιά. Είναι περίπλοκο και αµφίβολο. Μήπως, αν τα βγάλουν απότη ζητιανιά, τα αναγκάσουν να κάνουν κάτι χειρότερο;Να εκδίδονται, ας πούµε; Ποιος ξέρει; Αν οι γονείς είναι αποφασισµένοι να εκµεταλλευτούν τα παιδιάτους, θαβρουν τον τρόπο. Πάντως, πριν λίγο καιρό,είχα διαβάσει την έκκληση ενός ανθρώπου που ωςπαιδί το ανάγκαζαν οι γονείς να ζητιανεύει. «Σας ικετεύω, µη δίνετε λεφτά στα παιδιά!», έλεγε. Αρα, προς το παρόν µπορούµε να τα προστατέψουµε µη δίνοντας.

Είναι δύσκολοόµως, ειδικά τα Χριστούγεννα, µε αυτή τη λατρεία προς τα παιδιά που αφήνουµε ελεύθερη. Το παιδί που ζητιανεύει µας αναστατώνει, δίνουµε κάτι για να το βοηθήσουµε να φύγειαπό τη ζητιανιά, λες και δεν ξέρουµε ότι όσο δίνουµετόσο συντηρείται η εργολαβία, κιόσο ελπίζουµε να το γλιτώσουµε τόσο βαθύτερα τοπιέζουµε να βυθιστεί. Ο οίκτος µας κυκλοφορεί αφορολόγητος και απλοϊκός στους δρόµους, παράγονταςχειρότερα θεάµατα.