Βάζει το κλαρίνο στην πρίζα

Κλαρίνο: Πρωτοεµφανίστηκε στη Βόρεια Ελλάδα περίπου στα 1835 και καθώς κατέβαινε προς τα νότια και έβρισκε πρόσφορο έδαφος στις λαϊκές κοµπανίες της υπαίθρου, ενσωµάτωσε όλα τα βιώµατα της ελληνικής ψυχής και έµαθε να «τραγουδάει» (ίσως καλύτερα από κάθε άλλο εισαγόµενο όργανο) τα πάθητης και τις χαρές της.

Το πιο δηµοφιλές όργανο της «δικής» µας µουσικής έφτασεστα µέρη µας µέσω τωντουρκικών στρατιωτικών συγκροτηµάτων, της βαυαρικής µπάντας του Οθωνα, των πολυµελώνφιλαρµονικών της Επτανήσου και µέσω των Τσιγγάνων.

Πέτρα που κυλάει η µουσική παράδοση _ «τρέχαβρες το δικό τους και δικό µας» λέει ο σολίστας του κλαρίνου καικαθηγητής στο Πανεπιστήµιο Μακεδονίας Μάνος Αχαλινωτόπουλος _ ενσωµάτωσε τον ήχο του κλαρίνου. Σολίστας που γεύτηκε παιδιόθεν την εξωστρέφεια των ελληνικών πανηγυριών ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος, αλλά αργότερα συνήθισε τους ανοιχτούς ορίζοντες της παγκόσµιας κοινότητας της world και jazz σκηνής, είχεπάντα µια ανιχνευτική και πιο «έντεχνη» προσέγγιση στην έκφραση του κλαρίνου του. Είχε όµως και κάτι άλλο: Tην κρυφή φλόγα του τραγουδοποιού, που αντί για φωνή προτιµάει να φυσάει στο κλαρίνο ιστορίες. Ιστορίες σε αποχρώσεις βαθιού κόκκινου, µε µάγουλα φουσκωµένα, µάτια κλειστά.

Αλλωστε το «Ζωπυρείν» είναι το τραγούδι της φωτιάς. Τόσοστο νέο δίσκο του («Ζωπυρείν») όσο και στον προηγούµενο («Yάκινθος») οι ρυθµοί βρίσκουν τον διονυσιασµό των ελληνικών πανηγυριών, οι ζουρνάδες, οι φλογέρες, τα γκαϊντο-κλαρίνα σε στροβιλίζουν. Η διαδροµή εδώ πάει πολύ πέρα. Ξεκινάει από τη Βόρεια Ελλάδα, περνάει από την Κωνσταντινούπολη, ακουµπάει την Ινδία και επιστρέφει µέσω Ευρώπης στη βάση της. Γιατίείναι παρών και ο δυτικός εαυτός του (πώς θα µπορούσε να λείπει;).

Η ινδικής καταγωγής τραγουδίστρια Σουσίλα Ραµάν, ο διεθνής τούρκος µουσικός κρουστών Μισιρλί Αχµέτ, ο αρµενικής καταγωγής Αρα Ντινκιάν, το σύνολο εγχόρδων από την Τουρκίασυµπράττουν. Οι έλληνες µουσικοί (Σ. Λάντσιας, Χ. Μουράτογλου, Γ. Καλούδης, Κ. Μερετάκης Σ. Σιώλας κ.ά.) δίνουν το δικό τους ύφος στο πολύχρωµο µωσαϊκό, ενώ ο Παύλος Παυλίδης και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης συµµετέχουν στα τραγουδιστικά µέρη.

«Είναι σανταινία. Σαν να έχω φτιάξει το προσωπικό µου παραµύθι» λέει ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος. «Παραµύθι που ξεκινάει από τα αστικά κέντρα, µετά πάει στα Αναστενάρια της Αγίας Ελένης και µέσω Πόλης φτάνει µέχρι την Ινδία,για να γυρίσει και πάλι στη βάση της _ στον πυρήνα της».

Η τάση δείχνει ότι έχουµε ξεφύγει από τα παλιάκόµπλεξ µας και έχουµε ενσωµατώσει την παραδοσιακήµουσική. Ολο και πιο τακτικά τα τελευταία χρόνια…

«Ο πρώτος διδάξας είναι ο ∆ιονύσης Σαββόπουλος µε τον ‘’Μπάλλο’’ του _ γιανα µην ξεχνιόµαστε. Απλά εµείς _ αςπούµε της έθνικ/τζαζ πλευράς _ αντιµετωπίζουµε πάντα µια αµηχανία και από τις δισκογραφικές και από τα έντυπα και από τα ραδιόφωνα… Ακόµη και από τους ανθρώπους που έχουν καθαρά παραδοσιακή κατεύθυνση _ και αυτοί δεν µας καλοβλέπουν».

Η εκτός Ελλάδας κίνηση του συνθέτη Αχαλινωτόπουλου περιλαµβάνει συµµετοχές σε πολλά φεστιβάλ αλλά καιδισκογραφική δράση _ ως σέσιονµουσικός _ σε δουλειές ξένων συναδέλφων του. Γι’ αυτό και το«Ζωπυρείν» έχει έντονα πολυπολυτισµικό χαρακτήρα σε επίπεδο µουσικών και σε επίπεδο τεχνικών, όπως ο διάσηµος ηχολήπτης Goetz B που έκανε την ηχοληψία και τις µείξεις στο στούντιό του στο Λονδίνο.