«Ο πατέρας µού έκλεινε τα µάτια»

«Θα ’ρθει άσπρη µέρα και για εµάς; », ρώτησα τον γιο του Κώστα Γαβρά. «Το ψάχνω.
Περισσότερη ελευθερία στο σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή, διανοµή. Σε όλα.
Μίσος για τους περιορισµούς. Μια αυταπάτη που µπορεί να σε οδηγήσει στην απογοήτευση. Ισως και τη δηµιουργία», η απάντησή του.

«ΟCostas µάς µεγάλωσε µε ισορροπία. Ταυτόχρονα δηµοκρατικός και συντηρητικός. Οταν, για παράδειγµα, πηγαίναµε µαζί στο σινεµά, στα δεκατέσσερα τότε εγώ, και η σκηνή ήταν σεξουαλική, µου έκλεινε τα µάτια».

Ο Romain Gavras. Ενα από τα τέσσερα καµάρια της θρυλικής οικογένειας του Κώστα Γαβρά και της Μισέλ Ρε. Τρία αγόρια καιένα κορίτσι. Ο Ροµέν µε τον Αλέξανδρο και την Τζούλι την αδελφή του κατέληξαν στη σκηνοθεσία. Φοβερό σκορ 3-1 υπέρ του σινεµά. Ο Ροµέν λοιπόν, µαζί µε τον Απιτσατόνγκ από την Ταϊλάνδη και τη Σουσάνε Μπίερ από τη ∆ανία, ένα από τα τρία µεγάλα αστέρια του φετινού 51ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία του «Notre jour viendra» (ας πούµε «θα ‘ρθει άσπρη µέρα και για εµάς») µε ενθουσίασε.

Ψηλός, µαυροτσούκαλος, µε πλούσια τριχοφυΐα από τα γονίδια της Αρκαδίας. Πληθωρικός σε όλα του. Στις κινήσεις του, τα τσιγάρα του, τις προτιµήσεις του. Ακόµα και τις ποδοσφαιρικές. «Με τη Λυών;», τον ρωτάω. «Με την Παρί Σεν Ζερµέν».

Ο µπαγάσας όµως δεν µιλάειελληνικά. Αν και γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981. «Φαντάσου εκτός από γαλλικό έχω και διαβατήριο ελληνικό. Γι’ αυτό ντρέποµαι που δεν µιλάω ελληνικά.

Στο σπίτι οι γονείς µου µόνο γαλλικά. Ντρέποµαι επίσης που δεν έχω επισκεφτεί ακόµα τα µέρη τουπατέρα µου στην Αρκαδία».

Το στόρι, που µ’ έκανε να σκεφτώ «τι δυστυχία να είσαι Ελληνας», πάει κάπως έτσι: Στα δεκατέσσερα, τότε που ο Costas τού έκλεινε τα µάτια στα σεξουαλικά, εκείνος µε µια χούφτα πιτσιρίκια σχηµατίζουν κινηµατογραφική κολεκτίβα µε την ονοµασία «Kourtajme» που στην γλώσσα τηςπιάτσας πα να πει «µικρού µήκους ταινίες». Ο Ροµέν τους λέει «µάγκες, να κάνουµε το χόµπι µας επάγγελµα». Ετσι µε µια µικρή µηχανή αρχίζουν να βιντεοσκοπούν µικρά ταινιάκια. Στη συνέχεια για τη διανοµή βρίσκουν έναν άλλο, µεγαλύτερο στην ηλικία «µάγκα». Τα βιντεάκια στη συσκευασία ενός µικρού box καταλήγουν στην αγορά και πουλάνε πενήντα χιλιάδες κοµµάτια.

Και τα λεφτά; Αγόρασες ρούχα για να κάνεις φιγούρα στα κορίτσια;

«Χαζός ήµουνα; Τα ρίξαµε στην παραγωγή για ακόµα περισσότερα ταινιάκια». Από ταινιάκι σεταινιάκι ο Ροµένκαταλήγει, πριν ακόµα συµπληρώσει τα είκοσι χρόνια,ένας από τουςµεγαλύτερους αίλουρους στην digital τεχνολογία. Ταυτόχρονα γυρίζει µουσικά βιντεοκλίπ και στο τέλος καταλήγει σε ένα θρυλικό µε πρωταγωνίστρια τη Mia. Θρίαµβος. Καµιά τριανταριά εκατοµµύρια κατεβάσµατα από το ∆ιαδίκτυο. Εκεί πάνω ακριβώς στην αποθέωση, το YouTube λογοκρίνει και κάνει φραγή µεαιτιολογικό toomuch violence (πολύ βίαιο).

«Βλακείες. Λογοκρίνουν τη Mia και την ίδια στιγµή επιτρέπουν τις αληθινές σκηνές απαγχονισµού του Σαντάµ Χουσεΐν. Υποκρισία».

Μαζί µε την τεχνολογία, τη µουσική και τη σκηνοθεσία, ο Ροµάν πορεύεται και µε την πολιτική. Ολα µαζί. Από τον πατέρα του οι επιρροές.

Τον ανταγωνίζεσαι;
«Εννοείς… πατροκτονία; Καθόλου. Είναι αδύνατον να ανταγωνιστώ και να κερδίσω έναν Costas Gavras. Θα µε συντρίψει».

Ποια η καλύτερη ταινία του;
«Η “Κατάσταση πολιορκίας”. Και το “Z”, δεν λέω. Αλλά η“Πολιορκία” είναι κορυφαία. Ισως η µοναδική ταινία στην παγκόσµια πολιτική φιλµογραφία που αρχίζει µε τη δολοφονία ενός πράκτορα της CIA».

Και από τους άλλους, Αµερικανούς και Ευρωπαίους;

«Κυρίως Ευρωπαίοι. Φελίνι, Μπουνιουέλ, Πιαλά».

Πριν από έναν χρόνο µ’ένα σενάριο δικό του παρέα µετον Καρίµ Μπουχεράµπ, στενό συνεργάτη του πατέρα του, ψάχνει καιβρίσκει για παραγωγό τον Βενσάν Κασέλ, τον σκληρό γάλλο ζεν πρεµιέ και σύζυγο της Μόνικα Μπελούτσι.

«Ο Βενσάν ενθουσιάζεται µ’ έναν από τους δύο χαρακτήρες και αποφασίζει να παίξει στην ταινία. Μια ιστορία δρόµου µε ένα αντρικό ντουέτο που ψάχνοντας για τη Γη της ελευθερίας, καταλήγουν στο Πουθενά».