Πάλιν το µέτρον εχάθηκεν, πάλιν η ουσία απωλέσθη

∆εν µας φτάνει ο ζόφος των – δύσκολων οικονοµικά – ηµερών. ∆εν µας φτάνουν τα τροµοκρατικά. ∆εν µας φτάνουν οι απειλές περί µέτρων και περιορισµών. Είναι καιροί αυτοί, οι χαλεποί, να χάνουµε και το µέτρο;

«Ο ποιητής Κασιµάτης είναι καλύτερος από τον Παλαµά και τον Σικελιανό. Το µέγεθος της τέχνης του ξεπερνά αυτά τα όρια. Ενας σπουδαίος ποιητής, µε κείµενα από τα σηµαντικότερα που έχουν γραφτεί τα τελευταία 20 χρόνια. Με τις διεθνείς βραβεύσεις του Κασιµάτη ξεκινά ένας νέος κύκλος για την αξιοκρατία στην Ελλάδα», είναι η δήλωση του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου.

Καλή καγαθή η γραφή και η ποίηση του Πέτρου Κασιµάτη, που τιµήθηκε, λέει, µε το α’ βραβείο λογοτεχνίας στο Μπουένος Αϊρες από την Ενωση Αργεντινών Συγγραφέων (υποψήφιοι ήταν 200 συγγραφείς απ’ όλο τον κόσµο).

Καλή καγαθή και η υποψηφιότητά του για τους Ανδρες της Χρονιάς στην κατηγορία «Συγγραφείς», που ανακοινώνεται µετά φανών και – πολλώωωωωων – λαµπάδων, και όοοολες του οι διακρίσεις.

Σε µια εποχή που θα έπρεπε οι άνθρωποι της τέχνης, τουλάχιστον, και των γραµµάτων να κυνηγούν την πολύτιµη ουσία και ουχί τα παχιά και µεγάλα λόγια (αυτά µας φάγανε, αν ενθυµούνται…), µήπως θα έπρεπε να κρατούν – ειδικά αυτοί – πιο µικρό καλάθι στους επαίνους; Να µην ξεθεµελιώνουν µε τέτοια ευκολία αξίες και υπεραξίες, στο όνοµα ενός εφήµερου πυροτεχνήµατος επαίνων; Λέµε, µήπως…