Η κρίση της ΟΝΕ

Κωνσταντίνος Α. Βαλαγιαννόπουλος
ΕΛΣΙΝΚΙ
Εγινε γνωστό ότιµετά την Ελλάδα και τηνΙρλανδία, πιθανότατα και ηΠορτογαλία θα αναγκαστεί λόγω τωνυψηλών επιτοκίων δανεισµού να ενταχθεί στον ευρωπαϊκό µηχανισµό στήριξης ∆ΝΤ. Η χώρα µας λόγω τουυπερδιογκωµένου και γραφειοκρατικού δηµόσιου τοµέα, η Ιρλανδία εξαιτίας του χαοτικούρίσκου των επενδύσεων των τραπεζών και η Πορτογαλία λόγω της δραµατικής πτώσης τωντιµών των ακινήτων διαµορφώνουν ένα περιβάλλον κρίσηςπου διαρκώς εξαπλώνεται σε ολόκληρη την ΟΝΕ. Κατά σειρά, Ισπανία, Ιταλία, ακόµη και Γαλλία, είναι πιθανό να βρεθούν σε παρόµοια θέση στο µέλλον. Αυτή η εξάπλωση του προβλήµατος αναδυκνύει δύο σενάρια για τις µελλοντικές εξελίξεις.

Στο θετικό ενδεχόµενο µπορούµε «να σωθούµε µαζί µε τους άλλους». Με άλλα λόγια, νααναγκαστεί η γερµανική οικονοµία να αυξήσει την εσωτερική της ζήτηση, να µειώσει τις εξαγωγές της, να µηδενίσει να εµπορικά της πλεονάσµατα και να επιλέγει τα εξαγώγιµα προϊόντα των χωρών της Νότιας Ευρώπης. Με αυτό τον τρόπο, η Ελλάδα θα έχει µια µεγάλη αύξηση εισροών µέσω κυρίως του εξωτερικού τουρισµού και της µαζικής πώλησης πολυτελών εξοχικών κατοικιών στα νησιά σε Γερµανούς και Βορειοευρωπαίους.

Στο αρνητικό ενδεχόµενο, η Γερµανία θα αποποιηθεί την ευρωπαϊκή της µοίρα και τον κοµβικό ρόλο της στην Ενωµένη Ευρώπη. Η Μέρκελ δεν έχει τίποτε κοινό µε τους ευρωπαϊστές προκατόχους της (Σρέντερ, Κολ, Μπραντ, Αντενάουερ)και κυρίως η γερµανική κοινή γνώµη έχει απαλλαχθεί από το άγος του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου και αρνείται να προβεί σε άλλες οικονοµικές παραχωρήσεις στον βωµό της αλληλεγγύης µέσα στην Ενωση. Τότε είναι προφανές πως η ΟΝΕ χωρίς δύο από τις µεγαλύτερες οικονοµίες της (Ισπανία, Ιταλία) θα πάψει ναυπάρχεικαι η κάθε χώρα θα επιστρέψει στο παλιό της νόµισµα.