Προσκήνιο

Η κρυφή – και παράνοµη, βέβαια – οµοφυλοφιλική ερωτική σχέση δύο εφήβων στο σύγχρονο Ιράν, εµπνευσµένη από ένα πραγµατικό τραγικό γεγονός που συνέβη εκεί το 2005, έγινε έργο θεατρικό µε τον τίτλο «Κρυφά απογεύµατα» από τον ∆ηµήτρη Μωραΐτη. Το έργο, που καταλήγει µε το ένα από τα παιδιά να διαλύει τη σχέση και να παντρεύεται όπως οι κοινωνικές συµβάσεις απαιτούν και το άλλο να κάνει σχέση µε έναν τρίτο νέο µε τον οποίο συλλαµβάνονται και απαγχονίζονται, έχει ένα ενδιαφέρον θέµα και µία πρωτογενή αθωότητα, αλλά είναι εξαιρετικά ισχνό και άτεχνο και κλείνει χωρίς η δεύτερη ιστορία να αναπτυχθεί, να δέσει µε την πρώτη και να αιτιολογηθεί.

Ούτε η παράσταση µε τα κακότεχνα, άσχετα βίντεο το βοηθάει όσο κι αν οι δύο βασικοί ηθοποιοί έχουν ζωντάνια («Χώρα» – Σκηνή «Μικρή Χώρα»).

Επιµένω να θεωρώ τον Ντέιβιντ Μάµετ υπερτιµηµένο συγγραφέα. Την ίδια εντύπωση αποκόµισα και από τα µονόπρακτα «Reunion» – η συνάντηση µιας νέας γυναίκας µε τον ρέµπελο, πρώην αλκοολικό πατέρα της έπειτα από πολλά χρόνια – και «Το µαύρο πόνι» – πολύ σύντοµο και το πιο αδύνατο από τα δύο – που παρουσιάζονται στο «Τόπος αλλού» υπό τον κοινό τίτλο «Reunion». Η απειρία του σκηνοθέτη Γρηγόρη Ρέντη δεν τα έχει βοηθήσει ενώ οι δύο ηθοποιοί µοιάζουν ακαθοδήγητοι. Και τον µεν Γιάννη Κοκκιασµένο, αν και πρωτάρη στο θέατρο, τον σώζει η αµεσότητά του αλλά η Κάτια Γκουλιώνη µοιάζει αγκυλωµένη στην απειρία της.