Ποιος να νοιαστεί;

ΤΟ ΕΡΓΟ. Εκείνη ώριµη, καλοστεκούµενη. Λογίστρια.Παντρεµένη, µε δύο κορίτσιαλίγο πριν απότην εφηβεία. Η Κούλα. Η κυρία Κούλα. Εκείνος στα 21.Φοιτητής. Πληροφορικής. Μεστόχο ναπάρει υποτροφία για µεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Ανήσυχος. Που δεν ανέχεται τη συµβιβασµένηοικογένειά του.Ούτετηνκοινωνίαπου ζει. Ο Μίµης.∆ύο υποκοριστικά – Κούλα, Μίµης – από τοπαρελθόν. ∆ύο άνθρωποι χωρίςτίποτα το ξεχωριστό.

Συναντιούνταικάθεβράδυστον Ηλεκτρικό. Εκείνηµπαίνει απότο Θησείο, εκείνος απότο Μοναστηράκι. Εκείνηκατεβαίνει στοτέρµα – στηνΚηφισιά. Εκείµένει –ζωή ασήµαντη, συµβατική, ο άντρας της έχει µια µικρή επιχείρηση. Ποιος να νοιαστεί «γιαµία Κούλα»;Εκείνος κατεβαίνει στον Αγιο Νικόλαο. Εκεί µένει. Ζωή κοινότοπη.

Κάθονταιαπέναντικάθεβράδυ. Κοιτάζονται λοξά.Κοιτάζονται πιο έντονα.Κάποιαστιγµήοπάγος σπάζει. Θα µιλήσουν. Κάτιαιωρείται. Θα την καλέσει ένα βράδυ να βγουν έξω. Την πηγαίνει σ’ ένα κέντρο κάπως ύποπτο. ∆εν της αρέσει. Τηςαρέσειόµωςεκείνος.

Τηνπηγαίνειστηνγκαρσονιέρα του. Κάνουν έρωτα. Τον ερωτεύεται. Ισως την ερωτεύεται κιεκείνος. Αρχίζουν να βρίσκονται στην γκαρσονιέρα τακτικά. Θακρατήσει κάπου δύο µήνες. Εκείνη υποφέρει. Κάποιαστιγµήθακαταφέρει νατο σταµατήσει.Τέλος.

Χωρίς δράµατα και αυτοκτονίες.

Τρένα περνούν. Αλλά η Αννα Καρένινα δεν µένει πια εδώ… Κανείς δεν θα µάθει τίποτα. Θα µείνει µόνο µία πίκρα. Μία πίκρα γλυκιά. Οπως συµβαίνει σχεδόν πάντα.

Ο Ακης ∆ήµουµετέτρεψε σε έργο θεατρικό µια λεπταίσθητη νουβέλα (1978) του Μένη Κουµανταρέα. Με ευαισθησία, κάνοντας στοκείµενο αλλαγές για να αποκτήσει θεατρικότητα. Και δίνοντας ένα διαφορετικό, αισιόδοξο – αιωρούµενο έστω – φινάλε. Αλλά πρόσθεσε – χωρίς να το βρω απαραίτητο – και το πρόσωπο µιαςηλικιωµένης γυναίκας–κάτι µεταξύ µοίραςκαι κυρίαςΚούλας του µέλλοντος. Το αποτέλεσµα πάντως είναι λιτό και ουσιαστικό.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης έγινε πολύ τολµηρός. Εστρεψε την πλάτηστον ρεαλισµό του έργου, το έγδυσεκαι σε έναν χώρο απογυµνωµένο που επιµελήθηκε οίδιος τοπύκνωσε και στόχευσε αποκλειστικά στην ουσία του αφήνοντας τους δύο ήρωες, την κυρίαΚούλα και τον Μίµη, όρθιους, εντελώς «γυµνούς», νααντιµετωπίσουν τοκείµενο,τουςρόλους τους και ο ένας τον άλλον.

Οι χώροι ισοπεδώνονται, γίνονται ένα:το απεγνωσµένο τοπίοτων δύοψυχών.

info

Στο «Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν» (Φρυνίχου 14, τηλ. 210-
3222.464)

Μπρεχτικάθαχαράξουν µε µίακιµωλία στο δάπεδο τηςσκηνής ένανκύκλο οοποίος θαπαραστήσει τοκρεβάτιτης µίζερης γκαρσονιέρας όπου κάνουν έρωτα– η πιοδυνατή σκηνήτης παράστασης. Οι µουσικές της Μαρίνας Χρονοπούλου υπογραµµίζουν τη µελαγχολία αυτού του από την αρχή καταδικασµένου έρωτα.

Εκεί που η παράσταση πιστεύω πως πάσχει είναι οι σκηνές µε την ηλικιωµένη γυναίκα, στην αρχή και στο τέλος, που η σκηνοθεσία πιστεύω δεν µπόρεσε να ξεπεράσει τις εγγενείς αδυναµίες τους.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η Λυδία Κονιόρδου τυλιγµένη στοπαλτό-«χλαίνη», µε τη µεγάλη τσάντα σφιχτά κρατηµένη σαν ασπίδα προστασίας πάνω της, αποδεικνύει άλλη µια φορά τις ερµηνευτικές τηςικανότητες. Και, επιπλέον, πιστοποιεί πως, εκτός από τα µεγάλα µεγέθη, µπορείνα κουλαντρίσει µε την ίδια ευελιξία και τις αποχρώσεις. Καιπως,εκτός από τραγικό ρίγος, µπορεί να προκαλέσει καιλεπτή συγκίνηση.ΟΓιώργος Φριντζήλας, ηθοποιός µεπολλές δυνατότητες και µε εξέλιξη, δίνει ένανΜίµη ιδανικό.Η αιωρούµενη αµφισεξουαλικότητα, ηελαφράδα, τονεανικό «ό,τι βρέξειας κατεβάσει», τοχάσµα ηλικίαςαπό την Κούλα διαγράφονται µεσιγουριά και επιδεξιότητα. Εχει µέλλον ο νέος. Βρήκα δύσκαµπτη και αµήχανη την Ειρήνη Ιγγλέση µε την πάντα ευγενική φιγούρα.

Εν ολίγοις.

Μία παράσταση αυστηρή αλλά και µεστή. Που αδιαφορεί για την εύκολη συγκίνηση.