Η συγκίνηση ταυτίζεται µε το ήθος

Οσο πιο σκληρή και απάνθρωπη γίνεται η εποχή µας τόσο µεγαλύτερη είναι η ανάγκη για βαθιά συναισθήµατα, όπως αυτά που αναδύονται από απρόσµενες σκηνές στο «Νησί»
Ηταν ένα συγκλονιστικό επεισόδιο της σειρά το «Νησί» αυτό που προβλήθηκε την περασµένη Δευτέρα. Γιατί µπορεί τα πλάνα να ήταν πιο σκοτεινά από ποτέ, µπορεί η θλίψη να ήταν µεγαλύτερη από κάθε προηγούµενο επεισόδιο, µπορεί ο σπαραγµός του Δηµήτρη Λεµονιά καθώς θρηνεί τον χαµό της «κυρίας» του, της Ελένης, να ράγιζε καρδιές, µπορεί όλα αυτά να δικαίωναν εκείνους που θεωρούν ότι η σειρά δίνει υπερβάλλουσα έµφαση στο τραγικό στοιχείο, την ίδια στιγµή όµως ήταν ένα επεισόδιο του επιβλητικού συναισθήµατος. Εκείνου που χαρίζει δυνατές συγκινήσεις. Και είναι αυτές που στη συνείδηση του φιλοθεάµονος ταυτίζονται µε το ήθος.

Σε µια σκηνή θα σταθούµε. Μια από εκείνες που έχουν εµπλουτίσει την ιστορία του βιβλίου της Χίσλοπ, δίνοντας στη σειρά τη δύναµη ενός αυθεντικού µελοδράµατος. Από αυτά που λατρεύει το µεγάλο κοινό. Στη σκηνή που η σκληρή, µοχθηρή δασκάλα του «Νησιού» (Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου) συγκλονίζεται τόσο από τον θάνατο της γυναίκας που φαινόταν να µισεί,της Ελένης, που µοιάζει µέσα σε δευτερόλεπτα να αλλάζει χαρακτήρα. Λες και το σοκ του θανάτου έσπασε το κέλυφος της σκληρότητάς της, για να αναδυθεί το ήθος της αγάπης που δικαιούται ένα παιδί για δεύτερη φορά ορφανεµένο, ο Δηµήτρης Λεµονιάς.

Ο πιτσιρικάς που πρώτος την είχε απαρνηθεί, επαναστατώντας στην αναίτια βία που ξέσπαγε στους µαθητές της. Απλώνει τα χέρια να τον αγκαλιάσει. Εκείνος τραβιέται, αντιστέκεται, δεν πιστεύει πως υπάρχει ανθρωπιά σε εκείνη την εκδήλωση τρυφερότητας. Για λίγο. Λυγίζει από την ανάγκη µιας ανθρώπινης επαφής και γέρνει το κεφάλι του σε εκείνο τον ώµο που του προσφέρεται. Οι δυο πρώην ξένοι, σχεδόν εχθροί, ενώνονται σε ένα αγκάλιασµα απελπισµένης τρυφερότητας και ανάγκης γι’ αυτήν.

Μια από τις σκηνές, οι οποίες κάτω από το παλιοµοδίτικο µελό κρύβουν το φέγγος µιας ελπίδας που το µεγάλο λαϊκό κοινό δείχνει ότι έχει ανάγκη να καταναλώνει σε όλες τις εποχές. Της ελπίδας που κρύβει η συγκίνηση, ότι εφόσον την αισθάνονται οι θεατές, σηµαίνει ότι η ανθρωπιά παραµένει το κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνίας τους, πέρα και πάνω από τον κυνισµό των άγριων εποχών. Είναι η συγκίνηση που εξαγνίζει. Και είναι η δύναµη της σκηνοθεσίας που προσδίδει µεγαλύτερη ένταση και ειλικρίνεια σε µια σκηνή από τηλεοπτική σειρά, όπως το «Νησί», από οποιοδήποτε ριάλιτι. Γι’ αυτό και τα ποσοστά τηλεθέασης παραµένουν σε ύψη ρεκόρ για το είδος της τηλεόρασης που υπηρετεί το «Νησί».

Αίφνης µοιάζει το τηλεοπτικό κοινό να εµπιστεύεται περισσότερο για τη συγκίνησή του το fiction από το reality, παρ’ όλο που το πρώτο είναι σε όλα µια κατασκευή, ενώ το δεύτερο υποτίθεται ότι διαχειρίζεται «αληθινούς» ανθρώπους και πραγµατικές καταστάσεις. Γιατί το πρώτο προσφέρει το αποτύπωµα του ιδανικού, ενώ το δεύτερο είναι ο καθρέφτης της υποκρισίας, της στρατηγικής και του κυνισµού που χαρακτηρίζουν συχνά τις ανθρώπινες σχέσεις.
«Κατινιές» στην ελληνική ύπαιθρο

Σε αναζήτηση του «ειλικρινούς συναισθήµατος» και οι αγρότες µόνοι ψάχνουν νύφες του Alpha. Λες και είναι ποτέ δυνατόν να γεννηθεί κάτι τέτοιο µπροστά στις κάµερες. Συµβαίνει απλώς κάτι πολύ χειρότερο. Η υποτιθέµενη ειλικρίνεια ταυτίζεται συχνά µε αγένεια που φτάνει ώς τη γαϊδουριά. Το θέαµα απωθητικό. Ειδικώς όταν πρόκειται για δυο κυρίες οι οποίες µόνο που δεν µαλλιοτραβήχτηκαν για τα µάτια του µορφονιού αγρότη που τις φιλοξένησε για να διαλέξει ποια του κάνει. Υποψήφιες για την «κουλούρα» και οι δυο, έφτασαν να ανταλλάσσουν κατινιές.

Εκείνος, από µπακούρι του αγρού και του λόγγου, βρέθηκε να απολαµβάνει «πασακλίδικα» προσφορές και από τις δυο τους.

Στο τέλος η µια πήρε των οµµατιών της και αποχώρησε µε την πικρία της να ξεχειλίζει on camera: «δεν άξιζε την προσοχή µου» και «εγώ αξίζω περισσότερα» κ.λπ. Η άλλη πήρε τα πάνω της και έδειξε τον πραγµατικό της χαρακτήρα ρίχνοντας στο χώµα τα λουλουδάκια που της πρόσφερε ο µορφονιός. Εκείνος πάλι έµεινε κάγκελο από τη συµπεριφορά: «Αν ήταν δαχτυλίδι µε διαµάντια θα το πέταγες;», της είπε πονηρά.

Στο ριάλιτι τα «ανθρώπινα παραδείγµατα» βρίθουν ελαττωµάτων. Από τα χειρότερα. Και οι εποχές δεν αντέχουν άλλο αίµα, δάκρυα και ιδρώτα σε κοντινό πλάνο. Οχι µόνο γιατί τα ‘δαµε και τα βαρεθήκαµε και ουδεµία έκπληξη προσφέρουν, αλλά γιατί στις µεγάλες κρίσεις, στις εποχές που η απειλή της φτώχειας εξαγριώνει τις ψυχές, η συγκίνηση από την καλοσύνη και την ευγένεια παραµένει η ιδανική ψευδαίσθηση ότι δεν χάθηκε η ανθρωπιά.