Αν σκιαχτείς, σφύριξε κλέφτικα!

Πας ο άνθρωπος να καθήσεις στη στάση για να περιµένεις το λεωφορείο – αν έρθει, ηµέρες στάσεων εργασίας που είναι. Σούρουπο, µούχρωµα, λίγο ερηµιά. Γυρνάς και… ωχ! Τι σκιάξιµο είναι αυτό. Τι τροµάρα.

Από τη µια, αφίσα µε κάποια κυρία που είναι λέει η νέα Μάτα Χάρι (µεγάλη η Χάρη της) µε διαδήµατα και κάτι στρας ψεύτικα και βλέµµα βαθύ, ακατάληπτο, σκιαχτερό.

Από την άλλη, αφίσα µε κάποια κυρία που πουλάει χαλιά µε πλαστικό χαµόγελο, τόσο πολύ που σκιάζει, µε στηµένο µαλλί και ένα λαµπερό «Χίλτον» από κάτω σαν να είναι το µαγαζί όπου τραγουδάει.

Λέτε να είναι συνεννοηµένες όλες αυτές οι τροµακτικές κυρίες για να µας αλαφιάσουν µέρες γιορτινές και µέρες κρίσης και ζόφου που είναι; Ας µας λυπηθούν!