Οι ζωές των άλλων

ΤΟ ΤΡΙΤΟ Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου στο Κάιρο έκρυβε μια μεγάλη συγκίνηση για τη Χανί Μουσταφά. Ηταν η προβολή της «Λευκής κορδέλας» του Μίκαελ Χάνεκε, που περιγράφει ένα γερμανικό χωριό του 1913 ως φυτώριο βίας, καταπίεσης και φαυλότητας. Γράφει, λοιπόν, στο Αl Αhram Weekly: «Βγήκα σοκαρισμένη και σε καθεστώς πλήρους σύγχυσης από την αίθουσα. Χρειάστηκα χρόνο για να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και να καταλάβω τι μου συνέβη. Καλογυρισμένη και με εξαιρετικές ερμηνείες, η ταινία έχει έναν καταπληκτικό τρόπο να φτάσει ώς τον αιγύπτιο θεατή. Οσοι ζούμε στους δρόμους του Καΐρου δεν νιώθουμε και τόσο απομακρυσμένοι από το χωριό της Γερμανίας- ή την πιθανότητα οι συμπεριφορές που απεικονίζει η ταινία να έχουν τις ίδιες συνέπειες στη χώρα μας».

Ο ΟΛΛΑΝΔOΣ συγγραφέας Κέες Νοοτεμπόομ δηλώνει από παλιά λάτρης του ισπανού μυστικιστή ζωγράφου Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν (1598-1664). Η έκθεση που επισκέφτηκε στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου ήταν η αφορμή για να γράψει στην εφημερίδα «Νeue Ζurcher»: «Η απεικόνιση του πόνου όλως παραδόξως δεν έχει ποτέ κάτι διεστραμμένο. Αντιθέτως, είναι το αποτέλεσμα μιας πνευματικής διεργασίας, που μοιάζει τόσο ξένη στη σημερινή εποχή. Σημάδια αίματος πάνω σε μια γυμνή πλάτη, μια γυναίκα με σκισμένα χείλη και μαύρα μάτια που κοιτάζει το άγνωστο, κεχριμπαρένια δάκρυα στα μάτια της. Τέσσερα δάκρυα που κανονικά θα έπρεπε να κυλάνε στα μάγουλά της, αλλά δεν το κάνουν, επειδή οι άγιοι ποτέ δεν χάνουν την έκφραση της έκστασης. Κάπως έτσι, βρέθηκα μέσα σε μια αίθουσα συνεχούς διαλογισμού και αδιάκοπου μαρτυρίου».