Το χρονικό μιας μεγάλης απογοήτευσης

Δεν είμαι ιστορικός, αλλά και ο Τρελώνη δεν γράφει σαν ιστορικός, και από αυτή την άποψη το κείμενό του μπορεί να διαβαστεί ως το χρονικό μιας απογοήτευσης. Την απογοήτευση που αισθάνθηκε ένας νέος Βρετανός των αρχών του 19ου αιώνα που περίμενε πολλά από τον αγώνα των Ελλήνων και δεν βρήκε παρά μόνον τα ελάχιστα, τα εντελώς ανθρώπινα χαρακτηριστικά μιας ποταπότητας που ενεργοποιούν η δίψα για την εξουσία και η νοοτροπία του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Το κύρος της η αφήγηση το αντλεί, όχι μόνον από το γεγονός ότι και ο ίδιος έπαιζε τη ζωή του κορόνα γράμματα, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι, παρ΄ όλα αυτά, ήξερε να ξεχωρίζει τον ηρωισμό και την εντιμότητα. Δεν γράφει για να δικαιώσει την απογοήτευσή του. Γράφει για να δικαιώσει τον συκοφαντημένο ήρωά του, τον Ανδρούτσο. Και αποτυπώνει μια ψυχοπαθολογία, η οποία μπορεί να μας απογοητεύει. Μην ξεχνάμε όμως πως η αυτογνωσία περνάει, εκτός των άλλων, και μέσα από την απογοήτευση.