ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ

Η τρέχουσα επικαιρότητα ανέδειξε ορισµένες ειδήσεις, για την εγκυρότητα των οποίων θα υπήρχαν αµφιβολίες αν δεν προέρχονταν από κυβερνητικές πηγές.

Ας δούµε κάποιες από αυτές τις ειδήσεις. Πρώτον, η τακτική βαθµολογία των υπουργείων σχετικά µε την προσαρµογή τους στις υποχρεώσεις τουςπου απορρέουν από το Μνηµόνιο δείχνει καθυστερήσεις και µάλιστα από τους «συνήθεις υπόπτους».

Συγκεκριµένα υπουργεία δυσκολεύονται µονίµως να προσαρµόσουν τους ρυθµούς τους στις τρέχουσες ανάγκες.

∆εύτερον, η αυτονόητη ενσωµάτωση της κοινοτικής νοµοθεσίας στο Εθνικό ∆ίκαιο δεν καθυστερεί απλώς, αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχουν παραβιαστεί όλες οι προθεσµίες. Με αποτέλεσµα να επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή το Ευρωπαϊκό ∆ικαστήριο πρόστιµα εκατοµµυρίων, σε περίοδο που η χώρα έχει ανάγκη και το τελευταίο ευρώ.

Τρίτον, µεγάλες νοµοθετικές πρωτοβουλίες που θα έδιναν ανάσες στην ελληνική οικονοµία, όπως είναι το νέο θεσµικό πλαίσιο για την ανάπτυξη, καρκινοβατούν µήνες µετά την αρχική δέσµευση για ταχύτατη εκπόνηση και υλοποίησή τους.

Τέταρτον, κρίσιµες διοικητικές µεταβολές, όπως είναι η στελέχωση των φοροεισπρακτικών µηχανισµών, αναγγέλλονται αλλά δεν τις βλέπουµε, ενώ οι συνενώσεις και καταργήσεις δηµόσιων φορέων προχωρούν µεν, αλλά απέχουν από το να έχουν συνολικά επιτευχθεί.

Πέµπτον, ο Πρωθυπουργός δύο τουλάχιστον φορές την τελευταία περίοδο, (από τις οποίες µία στη χθεσινή συνεδρίαση του Υπουργικού Συµβουλίου), υποχρεώθηκε να ζητήσει πιστή τήρηση του προγραµµατισµού κατά υπουργείο και ακριβή χρονοδιαγράµµατα.

Αυτά τα φαινόµενα αποκαλύπτουν ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της ∆ανιµαρκίας».

Κάτι δεν πάει καλά στη συνολική λειτουργία του κρατικού µηχανισµού. Είτε πρόκειται για την υπηρεσιακή ιεραρχία κατά τοµέα είτε πρόκειται για την πολιτική ηγεσία κατά υπουργείο.

Ενώ η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση εγρήγορσης και όλες οι αποφάσεις έχουν τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος για λόγους που αντιλαµβάνεται ο καθένας, η κρατική γραφειοκρατία λειτουργεί σαν τροχοπέδη και ένα τµήµα του κυβερνητικού µηχανισµού αδυνατεί να την κινητοποιήσει.

Αυτό συνιστά εγγενές πρόβληµα στην προσπάθεια να προλάβουµε τις εξελίξεις. Υπονοµεύεται δηλαδή εκ των έσω ο σχεδιασµός οριστικής αποµάκρυνσης από την επικίνδυνη περιοχή της χρεοκοπίας.

Και αργεί η στιγµή της αντίστροφης µέτρησης. Το όριο από το οποίο θα εκκινήσει η διαδικασία της ανάπτυξης, η οποία θα βγάλει την οικονοµία οριστικά από την κρίση.

Το πρόβληµα είναι πολιτικό, άρα µε πολιτικά µέσα πρέπει να οργανωθεί και η επίλυσή του.

Η οποία δεν πρέπει να βραδύνει. Γιατί όπως είχε πει πολιτικός που βρισκόταν κάποτε στο προσκήνιο, «όταν η Ιστορία βιάζεται, εµείς πρέπει να τρέχουµε».