«Ποιος µ’ αλαζονεία µας κοπιάρει;»

Κυρία Φοίβη, Συνεχίζοντας την προηγούµενη επιστολή µου, µε τα κατορθώµατα τόσων και τόσων αγωνιστών σε µια χώρα που όλοι οι άλλοι τα συνειδητοποιούν εκτός από τους εισαγγελείς, ήθελα να προσθέσω και άλλους:

Αγωνιστές (µε αίσθηµα ιδιοκτησίας και αυτοί) απειλούν να µας «µατώσουν» για τη ∆ΕΗ και να τα κάνουν «στάχτη και µπούρµπερη» για τις συγκοινωνίες, αγωνιστές καίνε εργαζόµενους στις τράπεζες (προφανώς µόνο το δικαίωµα της απεργίας είναι «ιερό» σ’ αυτήν τη χώρα, και όχι της εργασίας, της διαφωνίας, έστω).

Από αγωνιστές είχε πλεόνασµα η 17 Νοέµβρη (και οι άλλες «επαναστατικές» οργανώσεις) που δολοφονούν κόσµο, «απαλλοτριώνουν» τράπεζες και σούπερ µάρκετ και πυρπολούν µε γκαζάκια τα βράδια τα φιατάκια της «πλουτοκρατίας» – φυσικά για το καλό µας.

Στη µόνη ευρωπαϊκή χώρα που οι διαβάσεις πεζών αποτελούν εικαστική παρέµβαση στην άσφαλτο, τα πεζοδρόµια, οι πεζόδροµοι και οι ειδικές διαδροµές για άτοµα µε ειδικές ανάγκες χρησιµοποιούνται για στάθµευση ή και κίνηση αυτοκινήτων και δικύκλων κάτω από το… άγρυπνο βλέµµα της Αστυνοµίας (και της ∆ηµοτικής), τα ταξί (πρόκειται ουσιαστικά για…

λεωφορεία καθηµένων) επιλέγουν (ατιµώρητα) τον πελάτη αντί να συµβαίνει το αντίθετο (!), oι πολίτες… συνδικαλίζονται κατά των παρκόµετρων (!) και οι πινακίδες της Τροχαίας (αυτές, που γράφουν από πίσω «ποινή φυλάκισης µέχρι δύο ετών για φθορά») δεν διαβάζονται από την ανεξέλεγκτη και, φυσικά, ατιµώρητη κακοποίησή τους…

Σε µία χώρα που η µισή είναι χτισµένη αυθαίρετα ή/και σε καταπατηµένες εκτάσεις, το κράτος οδηγεί σε χρεοκοπία επιχειρήσεις, επειδή δεν πληρώνει αυτά που χρωστάει, διαθέτει τις πιο βρώµικες και ανασφαλείς πόλεις, χωρίς τουαλέτες (αλλά ο δήµαρχος της πρωτεύουσας προκηρύσσει διαγωνισµό για… παγκάκια), έχει το πιο υποβαθµισµένο ΕΣΥ της Ευρώπης που στελεχώνεται σχεδόν αποκλειστικά από… διευθυντές (τους περισσότερους ανά τετραγωνικό µέτρο στην Υφήλιο – γεια σου Αβραµόπουλε που το καθιέρωσες!) που όµως αµείβονται λιγότερο από τους εργαζόµενους στον ΟΣΕ και τις αστικές συγκοινωνίες (!)…

Σε µια χώρα όπου επαγγελµατικές οµά δες διαδηλώνουν µε αίτηµα να… µην κόβουν αποδείξεις, φόρους πληρώνουν τα κορόιδα (οι άλλοι βολεύονται µε περαιώσεις στην καλύτερη περίπτωση)…

Σε µια χώρα που η παραβατικότητα, η απείθεια, η ανυπακοή (ως γνωστό «του Ελληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποµένει – µε εξαίρεση τα επτά χρόνια της χούντας) και η ατιµωρησία είναι πλέον ρουτίνα, το κάπνισµα επιτρέπεται εκεί που απαγορεύεται (σε όλη την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση)…

Σε µια τέτοια χώρα, λοιπόν, πώς είναι δυνατόν να µην πηγαίνουν όλα τόσο χάλια; Α, και να µην το ξεχάσω: αυτή η χώρα παριστάνει την κληρονόµο µιας άλλης, της οποίας µε αλαζονεία διεκδικεί το όνοµα, οµιλεί τη γλώσσα της και συµπίπτει γεωγραφικά.

∆ικός σας, Νίκος Ζαχαριάδης < Οπως λένε και οι Active Member, αγαπητέ Νίκο, «Πάντα ο εχθρός µας κάνει τη δου λειά του• / τράβα πιο ‘κει και µέτρα όλα τα σφάλµατά του. / Γίνε σκιά του, γίνε καθρέφτης θο λός / και ασ’ τον να πιστέψει πως είσαι νεκρός. / Είναι τυφλός, κορδωµένος µ’ αλαζονεία• / µην τον µαγέψεις, φτύσε µονάχα ειρωνεία».